Czechowicz, Józef Z pamiętnika http://www.wolnelektury.pl/lektura/Nic więcej Zając, Hanna Dug, Hanna Niedziałkowska, Marta Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/nic-wiecej-z-pamietnika http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=21909 Józef Czechowicz, Nic więcej, wyd. Księgarnia F. Hoesicka, Warszawa 1936. Domena publiczna - Józef Czechowicz zm. 1939 2010 xml text text 2011-12-16 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3919.jpg Croatia-01373 - Mosaics of the Emperor, archer10 (Dennis)@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3919 Poezja DCC.WL-D1 3MP Józef Czechowicz nic więcej z pamiętnika Wspomnieniajuż ty nie zejdziesz pewno haneczko na wybrzeże/ a lato znów tak jarkiejarkie --- jasne. i śmiech mój dobrze znasz/ dym szary polatuje nad barką nad więcierzemwięcierz --- pułapka na ryby wykorzystywana do połowu w jeziorach i przy brzegach rzek./ oplata wtedy także oplatał bujny maszt i lampy tu i echo krokami pustkę zszywa/ Przemijaniewyznaję było trwało braliśmy pełną garść/ a nikt nie wiedział o tym deszcze biegły po szybach/ tygodnie umykały spłoszony głupi chart nie zejdziesz ani nie wiem kto snu twojego strzeże/ Rzekalato haneczko śmiech mój z dymem oplata maszt/ o fali przemijanie tak barka tak wybrzeże/ a liczko miałaś mokre i chłodne to od gwiazd spod bystro tnącej wodę kiedyś płynęła ręki/ pluskało kliny czarne niszczyły wiotką gładź/ wybijał odblask lampy srebrne i srebrne sęki/ dziecko/ po co mnie było brać