Czechowicz, Józef Wiersz o śmierci http://www.wolnelektury.pl/lektura/Nic więcej Zając, Hanna Dug, Katarzyna Niedziałkowska, Marta Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/nic-wiecej-wiersz-o-smierci http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=21909 Józef Czechowicz, Nic więcej, wyd. Księgarnia F. Hoesicka, Warszawa 1936. Domena publiczna - Józef Czechowicz zm. 1939 2010 xml text text 2011-12-16 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3918.jpg Strange Keyboard, jeff_golden@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3918 Poezja DCC.WL-D1 3MP Józef Czechowicz nic więcej wiersz o śmierci Uwspółcześniono: pisownię łączną i rozdzielną: niema -> nie ma; fleksję: szaremi -> szarymi. przez lazurowelazur --- kolor (prawie przezroczysty), jasny błękit. płomyki fosforu/ brzęk pobrzęk blach/ brzeg czarnej wody trzciną porósł/ czarną czarną jak ptak kurzy się step mgieł siność/ księżyc znowu księżyc stoi Kondycja ludzkawieńczony nie pomagaj słabym/ szarymi skrzydłami trzepocze ich szept/ płaczą ze słabości swojej/ a to mąci świat jak wino step siność stoi Miastona ziemi w miastach na mostach drogach/ tłumy tłumy z okien bram drzwi/ uciekają od siebie samych tłoczą się trwoga/ brzęk pobrzęk blach drwi Księżyc, Wodawieńczony nam inaczej za wodą za wody szkliwem/ ciche mignęły widziadła lecz księżyc obrócił je wniweczobrócił je w niwecz --- zniszczył (niweczyć: niszczyć coś całkowicie)./ siwy tu zapach ziół wonny przetacza się namuł/ pod falą która do trzcin szepcze to samo to samo opodal kobiety niemłode łowią półmroku miąższ/ dłońmi utkwione w gąszcz w niebieskich świateł gąszcz/ za śladem stąpa chłopak smukły jak kąkolkąkol --- chwast zbożowy o purpurowych kwiatach i trujących nasionach./ Śmierćniczyich oczu nie wabi łąka ta boża łąka/ powieki zamknięte spokoju przydają twarzom/ wieńczony oni nie widzą nie wiedzą nie marzą a tutaj miłe dzieciątko piasek zsypuje do naczyń/ rączkami wdzięcznie przebiera i także nie wie nie patrzy/ młodzieńcy idą a śpią sandał ich rosę otrąca/ ramiona pod chmury wznoszą omdlałe pewno od bitwy/ sen je dymem zasnuwa tu nie ma nie było słońca/ skądże przylecą modlitwy Przemijaniepochyl się dziewczę w welonie i róż girlandziegirlanda --- ozdoba ze zwojów liści lub kwiatów podwieszonych z boków. białej/ bo całun to piana welonu kwiat śmierci ślubu całun/ a ci stojący obok zwróceni ku pustce nieba/ czy też naprawdę są razem na wonią duszących stepach o ludzie ludzie w trawach ludzie nad wodą czarną/ jeden was urok ogarnął jeden nas urok ogarnął/ starcy chłopięta matki ja i dzieciątko dziewice/ wieńczony/ to samo to samo to samo/ / pod księżycem