Czechowicz, Józef Dom świętego Kazimierza Kwiatkowska, Katarzyna Trzeciak, Weronika Niedziałkowska, Marta Trzeciak, Weronika Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/nic-wiecej-dom-swietego-kazimierza http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=21909 Józef Czechowicz, Nic więcej, Księgarnia F. Hoesick, Warszawa 1936 Domena publiczna - Józef Czechowicz zm. 1939 2010 xml text text 2010-03-03 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/255.jpg Lost In Lamps, jcookfisher@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/255 Poezja DCC.WL-D1 3MP Józef Czechowicz nic więcej dom świętego kazimierzaDom Świętego Kazimierza --- nazwa przytułku założonego w 1846 r. przez polskich emigrantów w Paryżu, znajdującego się przy rue du Chevaleret 119 i od początku do teraz prowadzonego przez szarytki (polskie siostry zakonne Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia); u schyłku życia mieszkał w nim i tamże zmarł Cyprian Kamil Norwid. Czasspokojnie miękko świeci chwila bez godziny/ twarz opada nad książką rosa może granat/ widzę zawsze samotny łuskę wód w złocie gliny / Gwiazdabór iskrzy się sosnami patrz gwiazda źródlana/ gwiazda źródlana innych o wszystkie mosty paryża serce się tłukło i tłukło/ brooklynBrooklyn --- dzielnica Nowego Jorku, położona na zachodnim cyplu wyspy Long Island. przydeptał ręce spłynęły pasma krwi/ notre dameNotre Dame (z fr. nasza pani) --- katedra w Paryżu pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny, jedna z najstarszych świątyń Francji i zarazem najdoskonalsze dzieło wczesnego gotyku, budowana od 1163 r. do 2 poł. XIII w. we snach dygotała zbliżała twarz wypukłą/ Sen, Marzenie, Życie snem, Polakkrzyknąć polska zbudzić się powieki smutne odwinąć/ mógł sen lat wielu minąć ten także musi minąć/ zamknięte drzwi/ drzwi poranek płoty naprzeciw szyn kolejowych plątowisko/ dzwon gasnący z kościoła wśród nawałnicy drzew/ zakonnic śpiew/ płacz dzieci/ chyba już wszystko nie można chwiać się jak tamta sosna pod gwiazdą/ palce na piórze zwinięte cierpko cierpiąco/ grają niby na flecie naszą syberię nasz dom/ gonią przed oczy śniadą pól naszych gorącość Ojczyznakraju bliski tak bliski że całujesz/ setką ludzi ty chodzisz od skroni do skroni/ bocianich gniazd żałujesz/ i chleba kruszyny nie ronisz/ kraju fabryki ciepło ryczą do pracy łzę płoszą zaranną/ nie można chwiać się jak sosna pod gwiazdą źródlaną Polska, Naródnaród czeka i nie wie/ stoi w adama głosie/ sypia w juliusza śpiewie Pogrzeb, Trupprzerwa przeczuwa finał ubogim karawanem/ za miasto do montmorency/ wsuwa się trumna w ulicy cień od liści pstry/ w deskach czemu nie są z sosny/ palec srebrnym pierścionkiem chudy i żałosny/ uderza w sęki na wybojach/ jedyna zbroja a miasto jeszcze mosty tętnią/ Śmierć, Vanitasprzeczucie chłodne jak dół wskazuje dłonią tę drogę/ na wspólnej bratniej mogile wieńców nie będzie nie zwiędną/ z bogiem prochu wielkości z bogiem Poezjapołudnie przechodzi tędy śpieszy się na zachód/ zapominajcie okna o kadzidlanym zapachu/ on jest wszystkim i niczym trzepocze lekki gołąb/ stąpa ciężko po ziemi przeobrażalny jak blask/ cięży progom zydlomzydel (przestarz.) --- jednoosobowy mebel do siedzenia najczęściej drewniany, stołek. Znany już od starożytności. stołom on gdy szyby tej celi zasłania na płask/ wielkie oblicze/ wierszom daje imiona z kształtu trudu wyliczeń/ smugami tęczowymi wiją się zwitki papieru/ z niebieska smutne łaskawe lecz gorące/ parzą i palą czoło jak bryzgi eteru wychodzą niespodziewane strofy/ wołają podnosząc dłonie/ chaosu dosyć/ linia koło koniec/ zrywają się/ Końpamiętasz konie/ na antycznym łuku wspinające się prychające brązem spadają/ milczy bruk/ także bez wieńców i wstąg/ leżą na kamieniach w krąg/ gruzy piorunami pobite myśli ładu i spękanych rąk/ korabiami na falach błękitnych kartek/ jakże daleko stąd/ jak daleko od lat 80-tych/ są źrenice na paryż otwarte Anioł, Pracabywa że pośród czadu czarnych lokomotyw/ gdy ludzie chcą ułożyć linię szyn bardzo prosto/ serafin schodzi z chmury z matowej pozłoty/ pomagać dłoniom pierwszym aniołowym siostrom/ pochyla się i blaknie to wola to i mus/ a gdy prostował się nad stalą/ rósł/ kolorem się zapalał pisząc na stołku w słońcu które ciosa izbę/ ustaną palce także siostry serafinów/ palce rozprute marzeniem ociekające przez liczbę/ ku dołom rozkopanym ku rudawym glinom/ linią inną ach patrz duch młot upuścił na szyny i szpały/ duch w skrzydłach jęczy z nagła taje w atmosferze/ przy dzwonie rękopisy polskę obsiewały/ Aniołkto anioła wyzwolił z obłoku sam nie żył spokojnie miękko świeci chwila bez godziny/ Ptakostrzą się na kamieniu zórz lotki jaskółkom/ bramo przytułku okna przytułku/ tej nocy łuski sekwany zabrzękną/ norwid brzęk wszerz niemieckiej krainy/ do wisły doleci/ a tam struny w fortepianach pękną