Czechowicz, Józef We czterech Kwiatkowska, Katarzyna Trzeciak, Weronika Niedziałkowska, Marta Trzeciak, Weronika Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kamien-we-czterech http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=21954 Józef Czechowicz, Kamień, Biblioteka Reflektora, Lublin 1927 Domena publiczna - Józef Czechowicz zm. 1939 2010 xml text text 2010-03-03 pol Poezja https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7664.jpg The Waterfall, Edward Henry Potthast, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7664/ DCC.WL-D1 3MP Józef Czechowicz Kamień we czterech Rozwija się dróg gwiezdnych rulon/ ziemia się toczy za ZwierzemZwierz --- chodzi tu być może o niewidoczny z Ziemi gwiazdozbiór Centaura, którego dwie gwiazdy są wskaźnikami Krzyża Południa./ jak przetrwać noce cwałujące do bólu/ dni fabrykę huczącą jak przeżyć Na beton mlecznych szlaków się wzbić/ jednym pływackim rzutem ramion/ i już stopy biegnące po łące nieba/ trawę gwiazd łamią Jest nas czterechczterech --- wiersz odnosi się do Konrada Bielskiego, Józefa Czechowicza, Wacława Gralewskiego i Stanisława Grędzińskiego. Czwórka ta tworzyła grupę Reflektor skupioną wokół czasopisma literacko-artystycznego o tym samym tytule. Pismo ukazywało się w latch 1923--1925. na starcie/ jest nas czterech na złotej linii komety/ jest nas czterech (to ja jestem czwarty)/ jest nas czterech celujących do mety Wprzód! CiałoPodrywają się grzbiety wygięte/ głowy biegną rozkrzyczane przed ciałem/ bieg smaga nagich jak prętem/ gdzie radość gdzie żałość SławaW locie/ zdeptały wszechświat stopy nasze/ w wichurze migających czerni i rozzłoceń/ w kurzawie/ runęły groby i ołtarze Tak ogromny jest lot ku sławie Jest nas czterech rzuconych jak globy/ jest nas czterech/ jest nas czterech pijanych sobą/ jest nas czterech W wonnych snujących się dymach biegnie Konrad/ gronami wina potrząsa tyrstyrs (mit. gr.) --- laska opleciona bluszczem i winorośli; atrybut Dionizosa, boga wina i urodzaju. wyciąga przed siebie/ Winoniesie go mądrość ostatnia radość stara i mądra/ winem przez wino na winie po niebie A tam jak strzała z łuku bursztynowych chmur brzegiem/ przelatuje lotem bez zmęczenia poeta Wacław/ on na pewno w aksamitnym tygrysim biegu/ piersi obłąkanych pędem nie roztrzaska I Stanisław tętniący stopami jak we śnie / finisz biorąc z wysiłkiem nadmiernym zbyt ciężko/ nie zawoła do siostry śmierci weź mnie/ chyże nogi umkną umkną przed klęską Winograd spokój chyżość/ do nich to meta nadbiega nieznana/ obłoki pod stopami jak na sznur się naniżą/ piorun zwycięsko strzeli na tryumf jak granat Życie jako wędrówka, Kondycja ludzkaBiegnę biegnę jak życie człowiecze/ razem witam i razem już żegnamrazem witam i (...) żegnam --- zarazem witam i żegnam./ lot jakbyś rzucił mieczem/ ale nie wiem/ matko nie wiem czy dobiegnę