Czechow, Anton W biurze pocztowym A. W. Sekuła, Aleksandra Głuchowska, Emilia Urbaniak, Kinga Fundacja Nowoczesna Polska Pozytywizm Epika Opowiadanie Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-biurze-pocztowym http://polona.pl/item/612909/3/ Anton Czechow, Śmierć urzędnika, tłum. A. W., "Bibljoteka Groszowa", Warszawa, 1926 Domena publiczna - Anton Czechow zm. 1904 1975 xml text text 2009-03-20 pol http://wolnelektury.pl/media/book/pdf/w-biurze-pocztowym.pdf ISBN-978-83-288-0162-2 ISBN application/pdf https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-biurze-pocztowym.html ISBN-978-83-288-1232-1 ISBN text/html http://wolnelektury.pl/media/book/txt/w-biurze-pocztowym.txt ISBN-978-83-288-2187-3 ISBN text/plain http://wolnelektury.pl/media/book/epub/w-biurze-pocztowym.epub ISBN-978-83-288-3158-2 ISBN application/epub+zip http://wolnelektury.pl/media/book/mobi/w-biurze-pocztowym.mobi ISBN-978-83-288-4244-1 ISBN application/x-mobipocket-ebook Pozytywizm https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7613.jpg The Smoker, Edouard Manet, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7613/ FS.WL-N 1DTA 3MN Podczas stypy odbywa się rozmowa o zmarłej --- młodziutkiej żonie starszego mężczyzny. Starzec ubolewa nad jej śmiercią, opowiada jak wspaniałą kobietą była nieboszczka. Twierdzi również, że jego żona nigdy go nie zdradzała. Ujawnia, w jaki sposób zyskał tę pewność. Anton Czechow był jednym z najsłynniejszych rosyjskich nowelistów i dramatopisarzy, którego lata twórczości obejmują przede wszystkim drugą połowę XIX wieku. Znany przede wszystkim ze swoich ,,małych form literackich" o tematyce obyczajowej. Odtwarzał w nich obrazy z życia przeciętnych ludzi, głównie kupców, urzędników, ziemian. W jego utworach dominowały wątki społeczno-psychologiczne, nie stronił również od satyry. Jego twórczość dramatyczna od lat cieszy się zainteresowaniem reżyserów i jest wystawiana na deskach teatru w wielu krajach. Antoni Czechow W biurze pocztowym Pochowaliśmy w tych dniach młodziutką żonę naszego starego poczmistrza Słodkopiewcewa. Zakopawszy w ziemi piękną zmarłą, udaliśmy się zwyczajem ojców i dziadów na stypę do biura pocztowego. Gdy podano bliny, staruszek-wdowiec zaczął gorzko płakać i powiedział: --- Bliny takie rumianiutkie, jak nieboszczka. Takie piękne, jak ona. Akurat. --- Tak --- zgodzili się biesiadnicy --- rzeczywiście, piękna była. Kobieta --- pierwsza klasa. --- Ta-ak... Wszyscy ją podziwiali... Ale kochałem ją nie za urodę i nie za łagodny charakter. Te cechy są w ogóle właściwe naturze kobiecej i spotykają się dość często na naszym padole. Kochałem ją za inną zaletę jej duszy. Mianowicie, kochałem nieboszczkę --- świeć Panie nad jej duszą! --- za to, że będąc z usposobienia żywa i lekkomyślna, była zawsze wierna swemu mężowi. Dochowywała mi wierności, chociaż miała zaledwie dwadzieścia lat, gdy tymczasem ja mam blisko sześćdziesiąt. Była wierna mnie, starcowi! Diakon, który z nami był na uczcie, wymownym mrukiem i kaszlem wyraził co do tego powątpiewanie. --- Pan widocznie nie wierzy? --- zwrócił się do niego wdowiec. --- Nie powiem, że nie wierzę --- odrzekł zakłopotany diakon --- a tak, wie pan, młode żony obecnie już zanadto tego... owego... --- rendez-vous, sauce provençale. --- Pan wątpi, a ja panu dowiodę! Wzmacniałem jej wierność różnymi środkami, że tak powiem, strategicznej natury, w rodzaju fortyfikacji. Przy mojej taktyce i przebiegłości, nie mogła mnie w żaden sposób zdradzić. Uciekałem się do wybiegów, dla ochrony swego łoża małżeńskiego. Znam takie słowa, w rodzaju zaklęcia. Wyrzeknę te słowa i basta! --- mogę spać spokojnie. --- Jakież to słowa? --- Bardzo proste. Rozpowszechniałem po mieście brzydką pogłoskę. Panowie znają doskonale tę pogłoskę. Mówiłem wszystkim: żona moja Alena żyje z policmajstrem Zalichwackim. Tych słów było dość! Nikt w świecie nie śmiał uwijać się koło żony z obawy przed policmajstrem. Gdy ją kto zobaczył z daleka, uciekał, co sił, żeby Zalchiwacki czego nie pomyślał. He-he-he... Niechby tylko spróbował zaczepić tego wąsatego draba --- zaraz miałby z pięć protokołów z powodu stanu sanitarnego. --- A więc żona pańska nie żyła z Zalichwackim?! --- zdumieli się wszyscy. --- Nie, to był mój wybieg... He-he-he! Zręcznie was oszukałem, młodzi. Co? Trzy minuty przeszły w milczeniu. Siedzieliśmy z zamkniętymi ustami, odczuwając wstyd i upokorzenie, że tak chytrze nas nabrał ten tłusty starzec z czerwonym nosem. --- No, da Bóg, ożeni się pan powtórnie --- mruknął diakon.