Czechow, Anton Nie udało się A. W. Sekuła, Aleksandra Banul, Katarzyna Fundacja Nowoczesna Polska Pozytywizm Epika Opowiadanie Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/nie-udalo-sie http://polona.pl/item/612909/3/ Anton Czechow, Śmierć urzędnika, tłum. A. W., "Bibljoteka Groszowa", Warszawa, 1926 Domena publiczna - Anton Czechow zm. 1904 1975 xml text text 2009-03-20 pol http://wolnelektury.pl/media/book/pdf/nie-udalo-sie.pdf ISBN-978-83-288-0151-6 ISBN application/pdf https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/nie-udalo-sie.html ISBN-978-83-288-1221-5 ISBN text/html http://wolnelektury.pl/media/book/txt/nie-udalo-sie.txt ISBN-978-83-288-2176-7 ISBN text/plain http://wolnelektury.pl/media/book/epub/nie-udalo-sie.epub ISBN-978-83-288-3147-6 ISBN application/epub+zip http://wolnelektury.pl/media/book/mobi/nie-udalo-sie.mobi ISBN-978-83-288-4233-5 ISBN application/x-mobipocket-ebook Pozytywizm https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7590.jpg A young loving couple sit on a sofa holding hands while she coyly holds a fan up to her face., Rud. Rössler, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7590/ FS 1DTA 3MN Pepłow i jego żona podsłuchują, jak ich córka flirtuje z nauczycielem kaligrafii. Młodzi droczą się i przymilają, a rodzice w pogotowiu trzymają ikonę, by w odpowiednim momencie wpaść i pobłogosławić związek młodych. Za drzwiami robi się coraz goręcej, więc rodzice postanawiają interweniować. Anton Czechow był jednym z najsłynniejszych rosyjskich nowelistów i dramatopisarzy, którego lata twórczości obejmują przede wszystkim drugą połowę XIX wieku. Znany przede wszystkim ze swoich ,,małych form literackich" o tematyce obyczajowej. Odtwarzał w nich obrazy z życia przeciętnych ludzi, głównie kupców, urzędników, ziemian. W jego utworach dominowały wątki społeczno-psychologiczne, nie stronił również od satyry. Jego twórczość dramatyczna od lat cieszy się zainteresowaniem reżyserów i jest wystawiana na deskach teatru w wielu krajach. Anton Czechow Nie udało się Ilia Sergeicz Pepłow i jego żona Kleopatra Pietrowna stali pode drzwiami i chciwie podsłuchiwali. Za drzwiami w maleńkim saloniku odbywała się widocznie rozmowa miłosna między ich córką Nacią, a nauczycielem szkoły powiatowej, Szczupkinem. --- Bierze! --- szepnął Pepłow, drżąc z niecierpliwości i zacierając ręce. --- Pamiętaj więc, Pietrowno, jak tylko zaczną mówić o uczuciach, to natychmiast zdejmuj ze ściany ikonę --- i idziemy błogosławić. Błogosławieństwo ikoną jest święte i nienaruszalne... Nie wykręci się już, chociażby do sądu podawał. Za drzwiami zaś odbywała się następująca rozmowa: --- Niech pani da spokój z tym swoim charakterem --- mówił Szczupkin, zapalając zapałkę o kraciaste spodnie. --- Wcale do pani listów nie pisałem! --- Masz tobie! Niby to ja nie znam pańskiego charakteru pisma --- sepleniła panna zmanierowanym, piskliwym głosem, co chwila spoglądając w lustro. --- Od razu poznałam. I jakiś pan dziwny! Nauczyciel kaligrafii --- a pisze jak kura patykiem. Jakże pan uczy pisać, kiedy pan sam nie umie. --- Hm... To nic nie znaczy. W kaligrafii --- to główna rzecz nie pismo, jeno żeby uczniowie nie zbytkowali. Jednego uderzy się linijką po głowie, innemu każe się klęczeć... Ale co tam pismo! Głupstwo! Niekrasow był literatem, a pisał --- pożal się, Boże! W zbiorze jego utworów pokazane jest jego pismo. --- Co innego Niekrasow, a co innego pan... (Westchnienie). Za literata z przyjemnością bym wyszła, Ten by mi ciągle wiersze pisał do albumu! --- Wiersze to i ja mogę pani napisać, jeżeli pani chce. --- A o czymże pan może pisać? --- O miłości... o uczuciu... Przeczyta pani i osłupieje. Łzy wystąpią! A jeżeli napiszę pani poetyczne wiersze, to pozwoli pani ucałować sobie rączkę? --- Wielka rzecz... A niech pan całuje choćby zaraz! Szczupkin podskoczył i wyłupiwszy oczy, przylgnął do pulchnej, pachnącej jajecznym mydłem rączki. --- Zdejmuj ikonę! --- porwał się gwałtownie Pepłow, pchnąwszy żonę łokciem w bok, blednąc ze wzruszenia i zapinając marynarkę. --- Idziemy! Prędzej! I nie zwlekając ani sekundy, pchnął drzwi. --- Dzieci... --- bełkotał, wznosząc ręce ku górze i mrugając załzawionymi oczyma. --- Bóg was pobłogosławi, dzieci moje... Żyjcie i rozmnażajcie się. --- I ja... błogosławię --- powiedziała mamusia, płacząc ze szczęścia. --- Bądźcie szczęśliwi, moi drodzy, O zabiera mi pan mój jedyny skarb --- zwróciła się do Szczupkina. --- Kochaj moją córkę, opiekuj się nią! Szczupkin rozdziawił usta ze zdumienia i strachu. Atak rodziców był tak niespodziany i zuchwały, że nie mógł wymówić ani słowa. ...Złapałem się!... Oplątali mnie --- pomyślał, zamierając z przerażenia, --- Kaput, bracie! Nie wykręcisz się... I pokornie schylił głowę, jakby chciał powiedzieć. --- Bierzcie mnie, jestem ujarzmiony!czy to nie powinno być jakoś inaczej zapisane? Podciągnięte np. pod poprzedni akapit i wzięte w cudzysłów? On to sobie myśli, ale nie mówi. --- Bło... błogosławię --- ciągnął dalej papa i również zapłakał. --- Nateczko, córko moja... stań tu obok. Pietrowno, dawaj ikonę! Lecz nagle rodzic przestał płakać i twarz jego wykrzywiła się gniewem. --- Głąbie! --- z wściekłością krzyknął na żonę. --- Cielęca głowo! Czyż to jest ikona?!... --- Ach, mój Boże! Co się stało? Nauczyciel kaligrafii nieśmiało podniósł oczy i spostrzegł, że jest uratowany: mamusia w pośpiechu zdjęła ze ściany, zamiast ikony, portret pisarza Łażecznikowa. Stary Pepłow i jego połowica Kleopatra Pietrowna stali, zmieszani, z portretem w ręku, nie wiedząc, co robić, co mówić... Nauczyciel kaligrafii skorzystał z zamieszania i czmychnął.