Cazalis, Henry Harfy Dawida Ostrowska, Bronisława Kowalska, Dorota Żak, Agnieszka Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/cazalis-harfy-dawida Liryka francuska, tłum. Bronisława Ostrowska, seria druga, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa 1919 Domena publiczna - Bronisława Ostrowska zm. 1928 1999 xml text text 2013-04-16 L pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/2452.jpg Go West, halfrain@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/2452 Henry Cazalis Harfy Dawida Interpunkcja: usunięto przecinek przed pauzą: bez siły, --- > bez siły ---. Pisownia wielką / małą literą: dusza Boża > dusza boża. Noc roztaczała wielkiej cichości tajnice,/ Słuchaliśmy jak w dali pieją fale morza,/ Zatracając się sercem w przedziwnej muzyce.../ Harfy Dawida zdały się łkać śród przestworza. Księżyc wschodził, ja zasię śniłem w jego blasku,/ Śniłem, że on li dla nas wszedł na nieba stropy,/ I że miłosne fale igrają na piasku,/ By mogły mrzeć, całując przeczyste twe stopy... Że jest nas tylko dwoje na szerokiej ziemi:/ Żem niegdyś był zbłąkany, pomroczny, bez siły ---/ Ale tej nocy harfy z strunami złotemi/ Miłością rozpłakały mię --- i --- wyzwoliły! I że wszystko zmieniło się w cudu jałmużnę,/ Gdym tak płakał, oparłszy skroń o twe kolana.../ I jak serce me --- niebo już nie było próżne,/ Lecz oto dusza boża była na nas zlana.