Spis treści

    1. Pogarda: 1
    2. Teatr: 1

    Konstanty Ildefons GałczyńskiTeatrzyk „Zielona Gęś”
    ma zaszczyt przedstawić:    Fatalny koniec złej sztuki

    PUBLICZNOŚĆ

    wyje
    1

    Auto-o-or! Auto-o-or! Auto-o-or!

    HERMENEGILDA KOCIUBIŃSKA

    Wczołguje się na proscenium[1] z lirą w ręku, ze sztuczną palmą we włosach, z pustą głową, z gorącym sercem, w empirowej[2] sukni z trenem.

    PUBLICZNOŚĆ

    2

    Teatr, PogardaCoś paniusia napisała? Trzyaktową ohydę. Dość znęcania się nad publicznością! Powiesić Hermenegildę!

    wieszają Hermenegildę

    FACET W NIEBIESKICH OKULARACH

    3

    A kto robił dekoracje? Pętak. Kretyn. Egipskie i nieadekwatne. Powiesić dekoratora[3].

    wieszają dekoratora

    PIEKIELNY PIOTRUŚ

    4

    A muzyka? Taką muzykę to ja mogę sam zrobić. Podajcie mi tylko adekwatne naczynie! Na latarnię kompozytora!!

    ozdabiają żyrandol kompozytorem

    ZŁOŚLIWY JĄKAŁA

    5

    A su-su-sufler[4] ttteż śśśś się cccc cały cccc czas jojojo jąkał!

    tratują i miażdżą suflera

    PUBLICZNOŚĆ

    6

    No, teraz można iść do domu.

    exeunt[5]

    OSIOŁEK PORFIRION

    na stronie
    7

    In saecula saeculorum.[6]

    KURTYNA

    zapada w zasłużony sen.

    20 lutego 1949

    Przypisy

    [1]

    proscenium — wysunięta w kierunku widowni część sceny przed kurtyną. [przypis edytorski]

    [2]

    empirowy — styl dekoracyjny, łączący motywy ze sztuki starożytnego Egiptu, Rzymu i Grecji, stosowany w architekturze, sztuce i modzie. [przypis edytorski]

    [3]

    dekorator (daw.) — scenograf. [przypis edytorski]

    [4]

    sufler — osoba w teatrze, która podpowiada aktorom zapomniane słowa podczas prób i przedstawień, robiąc to zazwyczaj w sposób niewidoczny dla publiczności. [przypis edytorski]

    [5]

    exeunt (łac.) — określenie wyjścia aktorów ze sceny. [przypis edytorski]

    [6]

    In saecula saeculorum (łac.) — Na wieki wieków. [przypis edytorski]