Bukowiński, Władysław Przy księżycu Duga, Katarzyna Żak, Agnieszka Rawska, Aneta Choromańska, Paulina Żak, Agnieszka Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/bukowinski-przy-ksiezycu Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947. Domena publiczna - Władysław Bukowiński zm. 1927 1998 xml text text 2013-01-15 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3889.jpg Gaudi blue mosaic, victoriapeckham@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3889 Poezja DCC 1DTP 3MP Władysław Bukowiński Przy księżycu Światło, NocJuż lazury zapałały/ Gwiazd tysiącem,/ Tonie świat uśpiony cały/ W mroku mgle,/ Srebrny płomień z światłem drżącem/ W me okienko księżyc śle. Gdy wszedł gość ten promienisty/ W progi moje,/ Wnet umilkły wichru świsty,/ Płacz i jęk.../ Przyniósł z sobą marzeń roje,/ Złotych snów i wspomnień pęk. Przyniósł z sobą zapomnienie/ Wiecznej troski,/ Innych światów ciche tchnienie,/ Innych pól,/ Gdzie panuje spokój boski,/ Gdzie już wszelki zanikł ból. KsiężycW srebrną ubrał mnie koronę/ Przez okienko.../ Wyciągałem w jego stronę/ Drżącą dłoń/ I mówiłem cicho, miękko,/ Pieszczotliwym głosem doń: «Witaj, witaj, gościu miły,/ Druhu stary!/ Czemuś blady, jak z mogiły/ Duchów rój?/ Jak grobowce, zimne mary,/ Czemuś blady, druhu mój? «Nie pojmuję twych promieni/ Cichej mowy.../ Czy ci tęskno tam w przestrzeni,/ Że twój wzrok/ Taki smutny i surowy?/ Czy cię straszy ziemi mrok? «Czy uderza o twe uszy/ Skarga smętna?/ Czy przemawia do twej duszy/ Nędzy głos?/ Czyś usłyszał bólu tętna?/ Czy cię wzrusza ludzki los?» Lecz księżyca tarcza blada/ W przestrzeń płynie/ I milczeniem odpowiada,/ Słów jej żal.../ W dal żegluje po równinie/ Lazurowej, w mglistą dal...