Braun, Mieczysław 2014-07-17 2013 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/braun-przemysly-rzecz-o-poezji/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Mieczysław Braun zm. 1942 Mieczysław Braun, Przemysły, Warszawa 1928. http://pl.wikisource.org/wiki/Przemysły Wiersz Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Rzecz o poezji texthttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3379.jpg Sound Waves: Loud Volume, tjmwatson@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3379 0.3 Poezja DCC.WL-D1 3MP Mieczysław Braun Przemysły Rzecz o poezji Jeśli nie można patrzeć obojętną twarzą, / Czy płakać? łez już niema i więcej nie parzą, / Nie rozczulę westchnieniem i jękiem nie zbudzę, --- / Już westchnienia są obce i łzy wszystkie cudze. / Pierś tłumi łoskot serca, ból usta zaciska, / W otchłanie oddalenia spada ziemia bliska, / I tylko oczy, błędną skierowane władzą, / Spojrzą nagle --- i sekret spojrzeniem wydadzą. / I znowu nagim wargom, głodnym od milczenia, / Pragnę słowa zarzucić, jak płaszcze z płomienia! / O! serce już omdlewa i duszę zachwyca, / Czy przyjdziesz, jako złodziej, czy jak błyskawica, / Czy podasz usta wdzięczne, czyli w dzień spotkania/ Śmiertelną dłoń mordercy do ucałowania ---? / Ty władzą nierozumną wypadasz z ukrycia/ I rządzisz naszą śmiercią w samem sercu życia, / Jak na skałę rzucone ziarenko gorczycy, / Wyrastasz nad głowami drzewem tajemnicy! / Przypłyń żywiołem groźnym i jasną łagodą, / Daj nam języki ognia, ocuć żywą wodą, / Przybądź do domów ludzkich, otwartych naściężaj/ I wysokim urokiem czaruj i zwyciężaj, Podszepnij słowa klęski, do triumfu namów, / Poezjo, niespodziana, jak wybuch wulkanów! / Szukałem cię w niebiosach zimnych i otchłannych, / Na miesiącach wieczornych po gwiazdach zarannych, / W szumie drzewnym na wietrze, w modrowodej toni, / W skupisku czarnomiejskiem, w okrutnej symfonji/ Skrzypiących wozów wojny po miedzy bezkresnej/ I w zadumie milczącej i w ciszy bolesnej... Byłaś w czerwcu w soczystej migotliwej trawie, / W morzu niebnem witałaś krzyczące żórawie, / Dzwoniącą słonecznicę jarem bezobłocznym/ Pędziłaś nad jeziora srebliwem urocznem, / Górnym deszczem po skalnej dźwięczało przełęczy, / Zaręczonej z barwami dwuobręczą tęczy, / Wiewem-śpiewem, zapachem przez ziemię szczęśliwą/ Wyciśnięte ustami spijałaś wiośniwo, / Żeby czarem pijaństwa w kielichy dni przelać/ Ciemne wino, tłoczone przez rozumną czeladź! Gdy lasy dni szumiące w pniach drżenie przenikło, / Weszłaś w dom pracą żmudną, znojem, sprawą zwykłą, / Krzątaniem, siejbą, żniwem i gradem i młócką, / I zdobyczą i klęską i znów nędzą ludzką, / Litosnem pocieszeniem, darem miłosiernym, / Najdrobniejszą radością pod niebem bezmiernem! / Patrzałaś na porytą w glebie rowów matnię, Na złamane przy drodze kolisko armatnie, / Na gruzy miast, na wioski spalone pożogą/ I na usta nieżywe, uśmiechnięte błogo/ Do ciebie, ach, --- do ciebie, --- więcej do nikogo... Widziałaś, jasnowidna, doczesne a wieczne/ Przeorania gromadne i wiosny społeczne, / Bujne pędy, zbroczone liściem krwawem, rdzawem, / Jak wrzos września, jak zwiędłe sitowie nad stawem, / Gdy w górze syczał ogień, gdy spadał z pośpiechem, / Gdy huknął pod bugajem echem i wyśmiechem, / Kiedy trzasnął drzazgami w krążeniu zawrotnem, / Przyszło tobie umierać na polu samotnem... Czerpałaś rozpacz wiedzy po stokroć okrutnej, / Od wszystkich smutków świata jeszcze bardziej smutnej, / Bardziej grzesznej, niżeli wszystkiej ziemi grzechy, / Lecz pełnej przebaczenia, jak pierwsze uśmiechy... / Naumiało cię życie nędzy nielitosnej, / Beznadziei ostatniej i zimy bezwiosnej, / Klątwami, łzami, gniewem w słodkich rymów państwie/ Groziło ci po nocach w samotnem wygnaństwie! / Opiła woń fjołków godziną wieczorną/ Nad ścierwem ziemi wiała tęsknotą upiorną... / Łamałaś krzykiem wieczór w oczach pełnych zgrozy, / Cięłaś cichcem łańcuchy, szarpałaś powrozy, / Biłaś burzą w brzeg ziemi, biczem ognia smagan, I obłąkał mi serce natchnienia huragan, / Ażebym był pod mocą szczęsną twego ducha, / Jako motyl, ukryty pod liściem łopucha. / Już mi dzisiaj dzień każdy i każda noc w głębi/ Ciebie, najsłabsza siło, sercu dziewosłębi, / Już mnie twoje spojrzenie najsmutniej pociesza, / I morze łez rozdziela, jak laska Mojżesza. Uderz mnie burzą ognia i oddechem spopiel! / Niźli miałbym przez myszy być zżarty, jak Popiel. / A jeśli sercem życia jestem tobie winny, / Te puste słowa rozwiej jak piasek pustynny, / Lecz, jeśli twoja złuda najczarowniej błądzi, --- / Rzucę ciebie pod nogi życiu, które rządzi, --- / Lecz, jeśli masz zatruty kwiat słowa na wardze, --- / Poezjo! ja twojemi śpiewami już gardzę!.../