Braun, Mieczysław 2014-07-17 2013 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/braun-przemysly-o-mickiewiczu/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Mieczysław Braun zm. 1942 Mieczysław Braun, Przemysły, Warszawa 1928. http://pl.wikisource.org/wiki/Przemysły Wiersz Dwudziestolecie międzywojenne Liryka O Mickiewiczu text0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3367.jpg Industrial Window Study 3, greeblie@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3367 Poezja DCC.WL-D1 3MP Mieczysław Braun Przemysły O Mickiewiczu I Przepaść... Sto lat... Tak wielkim odcięci ogromem, / Ale z Tobą złączeni, jak z rodzinnym domem, / Tu, na ziemi tej samej, pod tem samem niebem/ Żyjemy Twojem słowem, jak powszednim chlebem. / Tacy sami jesteśmy, choć tak bardzo inni: / Bardziej chłodni i obcy, ale mniej niewinni, / Mniej mocni, mniej szaleni, tak samo prawdziwi, / Chociaż bardziej zmęczeni, lecz bardziej szczęśliwi. Nie szumiały nam słodkie topole jesienne, / Nie pachniały nam noce ciemne i bezsenne, / Nie kołysał nas wicher, gdy szarpał powietrze, / Ani nawet kwiateczki od obłoczków bledsze, / Nie wiły dla nas wieńca na gorące skronie... / Nikt koni nie zatrzymał w nowogrodzkiej stronie... Burzliwy potok wieku porwał nas, wychował, / Koń groźny pędził z nami i serca stratował, / Jak upiór nas wystraszył, nim zginął, jak Gustaw... / Wdychaliśmy krwi wiele --- krew mamy na ustach! / Nam marzyć nie kazano. Broń dano do ręki, / Ćwiczono w marszach śmierci, aż do łez, do męki, Wypruto z nas kłąb nerwów i mózg nam zatruto, --- / Śród trupów macierzanką pachniało i rutą... / Żar przestał nas przepalać a mróz przestał chłodzić, / Mieliśmy wszyscy zginąć i znów się odrodzić. O czem dziś mamy dumać tu, na miejskim bruku, / Mając piersi pęknięte, uszy pełne stuku, / Oczy pełne milczenia, myśli pełne nudy?.../ Razem z Tobą uciekać w krainę ułudy! / Tam obmyć chore serca i zwilżyć powieki. / Sił nabrać i oddechu, by starczył przez wieki, / Potem wrócić już z wiarą i z czystemi zmysły, / W pracy wielkiej podobni szarym falom Wisły. --- / Jak mocny zapach róży, która ustom płonie, / Niech miłość nas napełni i jak wiatr owionie, / Niech ziemią nas nakarmi, niech napoi niebem! / Żyjemy każdem słowem tak samo, jak chlebem. Nasze książki są wszystkie pielgrzymstwa księgami, / Wszyscy z Tobą jesteśmy i Ty jesteś z nami, / Szepczesz nam najtajniejszy ze wszystkich sekretów/ Świecąc z bliska, --- ogromny filar filaretów, / I mówisz najprawdziwsze, i piszesz najmniejsze, / I uczysz życia, które od wierszy trudniejsze. / II W dworku szlacheckim z drzewa, lecz podmurowanym, / W ciemnej wieży Aldony, w cichej więźnia celi, / Gdzie czart kusił i słodko śpiewali anieli, / Lub nad brzegiem Świtezi modro malowanym... W karczmie Rzym, gdzie Twardowski wychylał kielichy, / Na Krymie, kędy błyska lampa Akermanu, / Nad przestworem suchego płynąc oceanu, / Byłem z Tobą, ogromny i ogromnie cichy! W dzieciństwie jeszcze, pomnę, nad brzegiem ruczaju, / I w śródmieściu krzykliwem, zmęczony i blady, / Powtarzałem oddawna tłumione ballady/ O Maryli, o zbójcach, liljach i Tukaju. Na rozmowy wieczorne, gdy ptak nocny sfrunie, / Wypływałem z najgłębszej głębi mego ducha. / Bóg pogardził mędrcami, a słów prostych słucha, / Taki sam w nocy cichej, jak w groźnym piorunie. Młodość górną i chmurną Twoja pieśń okrutna/ Przepaliła mi ogniem piekącym do głębi, --- / Żeglarzu, ciągnij rudel! już nic nas nie gnębi, / Już się z pogodnych niebios oćma zdarła smutna! / Poezjo! twoja wieczna zabija udręka/ I słowa nieśmiertelne ludzką krwią nasyca. / Nad brzegami Świtezi... przy świetle księżyca... / Ktoś chodzi... ktoś wspomina... ktoś tęskni... i klęka... /