Braun, Mieczysław 2014-07-17 2013 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/braun-przemysly-inzynier-i-poeta/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Mieczysław Braun zm. 1942 Mieczysław Braun, Przemysły, Warszawa 1928. http://pl.wikisource.org/wiki/Przemysły Wiersz Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Inżynier i poeta text0.3Poezja DCC.WL-D1 3MP https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6883.jpg Łódź. Robotnicy w hali fabryki włókienniczej., Warszawska Agencja Fotograficzna (Warszawa ; 1920-1922), domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6883/ Mieczysław Braun Przemysły Inżynier i poeta INŻYNIER: Poeto! wreszcie się zastanów, / Za własną duszę pacierz zmów... / Już bliski szum aeroplanów/ Zagłusza dźwięki twoich słów. / Kto zechce z tobą w górę gnać/ Na skrzydłach marzeń i Pegaza, / Kiedy ten --- z glinu i z żelaza, --- / Mój rumak nie chce w miejscu stać? / Na wichrze lecę śmigłą racą, / Piję ocean, łykam ląd, / Zwyciężam żywioł, zmieniam prąd/ I mocną ręką ster obracam. / Powiedz, czy nie jest bardziej cenne, / Niż twoje chwile zmienne, senne, / To, żeś naprawdę w chmurach znikł? / Ze mną polecisz wolnym sportem/ Wygodnie, mięko i z komfortem, / Spływam przed każdym większym portem, / Masz towarzystwo, grację, szyk... Z nas dwuch --- ja zbliżam się do gwiazd, / I ja zakładam stopy w tęczę, / I ja się w twojem słońcu wdzięczę, / Do najpiękniejszych płynę miast. / To wszystko, wszystko jest prawdziwe, / Że chwytam wichrów dumną grzywę, / Że z góry patrzę na ten świat, / Że śmierć i życie łączę żartem, / Jak finish z rozpędzonym startem, / Że słowa prawdy niezatarte/ W przestworzach kreśli lotu ślad... A ty? umysłem rozpalonym/ Na chwilę sięgniesz w moje strony, / I spadasz grzeszny i znużony, / Żeby na nowo w sercu snuć/ Tęsknotę swoją niepokorną, / I burzę uczuć swych upiorną, / I żeby ogniem słowa skuć. O, ja mam lepsze aparaty, / Które przenoszą myśli wlot. / Ty często pragniesz zdobyć światy, / A trafiasz kulą w płot. Jak bardzo jesteś niewspółczesny! / Prześciga cię mój pęd bezkresny, --- / --- --- Motocyklopów idzie tłum! / --- --- Miljarda śmigieł straszny szum! / A nad twą głową smęt bolesny... / POETA: O, mój daleki krwawy śnie!.../ O, moja ciężka winna czaro!.../ Prześniłem próżno wszystkie dnie/ Goryczą, szczęściem i ofiarą! / Prześniłem noce, przebyłem kres, / Doszedłem szczytów, których nie znam. / Ach, ile łez! ach, ile łez/ Okryła skrzydłem przepaść gwiezdna... / Łzy nie pomogą, nie zmoże grom, / Słowo prawdziwe w sercu się pocznie. / Na jakiej skale stanie mój dom, / Mój dom szczęśliwy bezobłocznie?... INŻYNIER: O, młodociany entuzjasto! / Rozepnij skrzydła. Podaj rękę. / Fruniemy razem ponad miasto/ Oglądać z góry jego mękę. I my, poeto, dwa mieszczuchy, / Jak romantyczne lecąc duchy, / Ujrzymy piekło, nędzę, nudę, / Zbrodnię i przemoc i obłudę, / I usłyszymy głuchy grzmot. / To wzdłuż, to wpoprzek ponad miastem, Fruwając z sercem, jak z balastem, / Które obciąża dumny lot... Zanim poezji zniknie zwid już, / Pamiętaj, że jest prawda szczera. / Lepszy jest Roentgen, niż Owidjusz, / I Pasteur większy od Homera. Przemija twoja próżna glorja, / Zasługa bierze w świecie prym, / Ja zbudowałem sanatorja/ Piękniejsze, niźli rym. POETA: Ach, wiersze, wiersze! kto je czyta? / Próżno me serce o nie pyta, / Napróżno pisze tysiąc rąk/ Tyle zbytecznych słodkich ksiąg... O, mój Wergili! mój Horacy! / Ukaż mi swą poezję pracy, / Przemysł, maszyny, rozpęd, szał... / I żartem proszę cię. Wergili, / Pozostań przy mnie od tej chwili, / Żebym się z tobą razem śmiał... Masz rację, pyszny inżynierze, / Zaproponuję ci przymierze, --- Do ciebie dziś należy świat, / A do mnie, do mnie --- ty należysz, / Jeżeli słowom-gwiazdom wierzysz, / Wykwitłym z wczesnych lat... O, dosyć, dosyć, dosyć wierszy! / Olbrzymie życie wstaje pieśnią nową! / Mów przyjacielu-inżynierze pierwszy, / Do mnie należy Ostatnie Słowo. /