Braun, Mieczysław 2014-07-17 2013 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/braun-przemysly-dzien-powszedni/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Mieczysław Braun zm. 1942 Mieczysław Braun, Przemysły, Warszawa 1928. http://pl.wikisource.org/wiki/Przemysły Wiersz Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Dzień powszedni text0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3352.jpg at the factory, alipore, nevil zaveri@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3352 Poezja DCC.WL-D1 3MP Mieczysław Braun Przemysły Dzień powszedni Na zawiasach poranku do wieczornej pory, / Otwarty ścieżaj, stoisz, jak wrota obory, / Z której woły robocze pędzą ludzie biedni... / Witaj, pachnący pracą, świeży dniu powszedni! Już słońce, nad wysokim sufitem ukryte, / Przez szybę, dzwoniąc, ranną składa ci wizytę, / I po nocnej niewiedzy płynnych marzeń sennych/ Oddaje władzę dziejom spraw żywych i cennych. Dzień wysokim pochodem w niebios czapie chmurnej, / Zaprawiony w zawodach, rankiem wszczyna turniej; / Jeszcze cichej melodji szumi przyśpiew długi, / Jeszcze suną po niebie przewlekłe snu smugi, / Gdy dźwigasz się z pościeli i w rozumnym buncie/ Bose stopy na twardym dumnie stawiasz gruncie, / Pobudką spieszysz myśli, rozkazem gonitwy, / Przebudzony i czujny, już gotów do bitwy. Rozpoczęte zapasy. Dzień szczękiem oręża --- / Gwarem świata uderza, jeszcze nie zwycięża, / Lecz skrada się i zdarzeń pociskami celnie/ Napada cię i zranić próbuje śmiertelnie, Na wątłe bary wtłacza tęgi wór ciężarów, / Pod stopami otwiera nagle ciemny parów, / I w przepaść próżną spycha, lub z uśmiechem dziecka/ Znienacka cię urzeka siła dnia zdradziecka! / Znów deszczem siepie w oczy, albo wiatrem parzy, --- --- / Jak na morzu burzliwem garstkę marynarzy, / Gdy czoła rozpalone powiew smutku chłodzi, / Bezwylądnie przepędza w obciążonej łodzi, --- --- / Tak myśl twą w krętych wirach tłumi huk i zamęt/ I w szumie piennym cichnie wołanie i lament... Już pod pełnią słoneczną wypukłe południe/ Praży blaskami bitwę, prowadzoną żmudnie, / Gdy kilofem górnika rąbiesz w odłam skalny, / Który stygnie i spada --- czas nieodwracalny, / Albo nożem rozcinasz ciężkich godzin gęstwę, --- / Ach, ile sił potrzeba, żeby serce męstwem/ I dzień uśmiechem nalać, jak winem łez czystych, / I w końcu zamknąć klamrą, niby rymem dystych, / Pod wieczór dobrotliwy, kiedy serce wierzy!.../ O, ciche niebo w oczach! ostatnia wieczerzy!... Przez bandaże obłoków, które zwilża rosa, / Gwiazd gwoździami pokłute, krwią broczą niebiosa, / Dzień w samo słońce ranny stacza się i spada, / Zamroczona wygląda księżyca twarz blada, Jak popiół drzew spalonych pod ognistą kulą... / Do zmierzchów zapomnienia godziny się tulą... Zatrzaśnięto drzwi w górze. Już bitwa skończona. / Pokonany przemocą ogromny dzień kona, / Garściami gwiazdy sieje na zemstę swej klęsce, / Szczęśliwą groźbą jutra raduje zwycięzcę, / Który, wzmocniony walką, niepokorne czoło/ Stawia dniom, zaplątanym w nieustanne koło. /