Braun, Mieczysław 2014-07-17 2013 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/braun-przemysly-ahaswer/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Mieczysław Braun zm. 1942 Mieczysław Braun, Przemysły, Warszawa 1928. http://pl.wikisource.org/wiki/Przemysły Wiersz Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Ahaswer text0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3358.jpg Flux Seed — Congrats to the first Google X spinout! Building better buildings, jurvetson@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3358 Poezja DCC.WL-D1 3MP Mieczysław Braun Przemysły Ahaswer --- Kto jesteś, smutny przybłędo? / Cień twój nad nami urasta. / Owiany ciemną legendą, / Runąłeś na nasze miasta. / Wydany losom na pastwę, / Umęczony ostatnią mordęgą, / To tyżeś, --- wieczny Ahaswer? / To tyżeś, --- Narodzie-Księgo? Otwórz swe serce i spojrzyj głęboko, / Powiedz, czyś żywy i czysty, / Czy w piersiach masz duszę Szyloka, / Czy cichą i śpiewną --- psalmisty? / Czy to prawda, że wszystko możesz/ Za srebrniki, za krew człowieka, / Bo pokazał ci prorok Mojżesz/ Nie niebiosa, lecz ziemię zdaleka? / Czy żądzą chciwą przeżarty, / Przepędzany pogardą i biczem, / Jesteś słaby i jesteś martwy/ I już ducha nazywasz niczem? Rozproszony, jak garście piasku, / Świat straciłeś i świata nie masz. / Czy po tobie w różowym brzasku / Nad rzekami płakał Jeremiasz? / Czy przez ciebie, strudzony wielce, / Tamten słuchać kazał i wierzyć, / Kiedy złote stawiałeś cielce, / Żeby w prochu przed niemi leżeć? Gdzie proroków twoich słowa żywe, / Twoją męką karmione i żalem? / Jak Babylon legła, jak Niniwe, / Utracona twoja Jeruzalem! Nic nie zrówna się z twoją rozpaczą, / Twego smutku nie ogarną niebiosa! / Stoisz cichy przed murem płaczu, / Jako wdowa nędzna i bosa... Już swarliwy i już milczący/ Nie dojrzałeś, gdzie padła zguba, / Kędy płonie krzak gorejący? / Dokąd sięga drabina Jakóba? Niech rozgrzeszy cię ból za twe winy, / Niech cię ogień męczarni oczyści, --- / Słuchaj! Bóg twój jest Bogiem jedynym/ I w miłości i w nienawiści. / --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- / --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- Strudzony tułaczką błędną, / Wróciłem znów na to miejsce; / Ale wszędzie jest tylko jedno: / Moje biedne obłąkane serce... / Słyszę, --- płaczą, płaczą za ścianą, / Gdy po nocach, straszony snami, / Budzę się, jakby mnie chciano/ Ukamionować klęskami! Błądzę po świata ogrodzie, / Gorzkie połykam łzy. / A po drogach szarpią mi odzież/ I szczekają ogromne psy. / Boję się, boję się psów! / Rzucają się zgrają wściekłą. / Uciekam. Uciekam znów. / Uciekam przez całe piekło! Najsamotniejszy na świecie, / Z chorem i błędnem sercem, / Wędruję przez tysiąclecia/ I wracam znów na to miejsce. Na zawsze do ciebie się przyznam, / Ziemio, którą niebo przeraża! / W każdym kraju jest moja ojczyzna, / I mam groby na wszystkich cmentarzach! / Wszędzie bliski, wszędzie daleki, / Przechodziłem przez wszystkie drogi. / Już stulecia podniosły powieki, / Patrzą na mnie oczyma trwogi. / Nie umarłem! nie! nie umarłem! / Nie zabiły mnie tortur żelaza! / W serca, w mózgi sercem się wżarłem, / Niewidzialny, jak sen, jak zaraza. / --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- / --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- /