Boy-Żeleński, Tadeusz W Karlsbadzie http://www.wolnelektury.pl/lektura/slowka-zbior Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/slowka-zbior-w-karlsbadzie Tadeusz Boy-Żeleński, Słówka: zbiór wierszy i piosenek, nakł. Księgarnia Polska B. Połonieckiego, Lwów; wyd. E. Wende, Warszawa 1913 Domena publiczna - Tadeusz Boy-Żeleński zm. 1941 2012 xml text text 2011-12-09 pol Poezja DCC.WL-D1 3MP Tadeusz Boy-Żeleński Słówka (zbiór) W Karlsbadzie Sen, Sielanka, PtakMarzyło mi się we śnie, / Że byłem ptaszkiem małym: / Wstawałem bardzo wcześnie, / Zarówno z dzionkiem białym; W czyściutkim, jasnym zdroju / Pluskałem dzióbek potem / I w adamowym stroju / Grzałem się w słonku złotem. Robaczków drobnych kilka / To było me śniadanko,/ A potem --- szczęścia chwilka/ Z samiczką, mą kochanką. I żyłem rad ogromnie / Wśród lubych tych igraszek, / I każdy mówił o mnie: / Cóż to za miły ptaszek! Tak mi się w nocy śniło,/ Nim sen mi umknął z powiek, / I bardzo mi niemiło / Zbudzić się jako człowiek... Grzeczność, ŚwitJeszcze na dworze szaro/ A już, jak dobra wróżka, / Dziewczę niemiecką gwarą / Za łeb mnie ciągnie z łóżka. «Herr Doktor! schon ist sechseHerr Doktor! schon ist sechse (niem.) --- panie doktorze, już szósta.»/ Mówi, ściągając koce, / «Hol' Teuf'l dich, alte HexeHol' Teuf'l dich, alte Hexe (z niem.) --- niech cię diabli wezmą, stara czarownico.»,/ Z wdzięcznością jej mamrocę. Starość, Cierpienie, ZdrowieO, biedne moje kości,/ Zgiąć was się próżno silę./ O, biedna ty ludzkości,/ I za cóż cierpisz tyle! MłodośćGdzieżeś jest, gdzieś niebogo, / Młodości ma kochana, / Gdym władał każdą nogą / Już od samego rana! Gdym stąpał lewą, prawą, / I myślał w mym obłędzie,/ Że to me święte prawo, / Że to tak zawsze będzie! Słoneczko pierwsze cienie/ Ledwie na ziemi kładzie, / A ja już me cierpienie/ Wlokę po promenadzie. Cóż tu za masa ludzi! / Cóż za zgiełk! Boże święty! / Jak tu się nikt nie nudzi,/ Jak każdy jest zajęty! Mężczyźni w sile wieku / Z minami tęgich zuchów: / Ach, pociesz się, człowieku, / Patrząc na tylu druhów! Ten, ów na lasce wsparty/ Każdy przy swoim kubku --- / I kroczą w ciżbie zwartej / Pół..... przy pół..... Jak wszystkim jedno w głowie, / Jedną myśl każden pieści:/ I niechże mi kto powie, / Że życiu braknie treści! Jak tutaj się ocenia, / Jak tu się staje jasne, / Że celem wszech-stworzenia / Jest chronić zdrowie własne! I z łezką rzewną w oku / Pokornie staję w rzędzie, / Ślubując, iż co roku / Odtąd tak zawsze będzie... O, czysty, jasny zdroju, / Łagodnie alkaliczny, / O, źródło ty pokoju, / Nektarze ty mistyczny, O, boski darze nieba,/ Co wabisz nas rokrocznie,/ Ileż nabłądzić trzeba,/ Nim się przy tobie spocznie! Kto w tobie usta zmacza, / Ten czuje w tym momencie, / Jak mu się przeinacza / Wszech-ziemskich spraw objęcie. Wraz w piersi jego wzbiera/ Zaświatów jakieś tchnienie/ I życia rytm zamiera / Na jedno oka mgnienie. Kształt bliski w dal ucieka,/ Kolorów tęcze bledną, / Opuszcza duch człowieka / Ziemi skorupę biedną. Na mgławej płynąc fali, / W obrazy senne patrzy, / Co gdzieś się topią w dali / W cień jakiś, coraz bladszy... Tak u Mühlbruńskich zdroi / Wmieszany w ciżbę gwarną / Zgłębiam tajń duszy mojej / Wieczności tchem ciężarną; I choć dzieweczka młoda / Dłoń mi podsuwa z kubkiem,/ Dziwno mi, że ta woda / Mocno smakuje trupkiem... W Karlsbadzie, we wrześniu 1911 r.