Boy-Żeleński, Tadeusz Stefania http://www.wolnelektury.pl/lektura/slowka-zbior Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/slowka-zbior-stefania Tadeusz Boy-Żeleński, Słówka: zbiór wierszy i piosenek, nakł. Księgarnia Polska B. Połonieckiego, Lwów; wyd. E. Wende, Warszawa 1913 Domena publiczna - Tadeusz Boy-Żeleński zm. 1941 2012 xml text text 2011-12-09 pol Poezja DCC.WL-D1 3MP Tadeusz Boy-Żeleński Słówka (zbiór) Stefania Powieść psychologiczna z kajetu pensjonarki Kto poznał panią StefaniąStefanią --- dziś popr. forma B. lp: Stefanię (autor użył formy dawniejszej dla rymu i dla żartu)., / Ten wolał od innych pań ją. UrodaCoś w niej już takiego było,/ Że popatrzyć na nią miło. Oczy miała jak bławatki/ I na sobie ładne szmatki. Chociaż to rzecz dosyć trudna, / Zawsze była bardzo schludna. Aż mówił każdy przechodzień:/ «Ta się musi kąpać co dzień». Choć męża miała filistra,/ W innych rzeczach była bystra. Jeździła aż do Abacji / Po temat do konwersacji. Prócz tego natura szczodra/ Dała jej b. ładne biodra. Pożądanie, Flirt, Miłość niespełnionaRaz ją poznał jeden malarz, / Który często pijał alasz. Jak ją zobaczył na fiksiefiks (przest., z fr. jour fixe: ustalony dzień) --- spotkanie towarzyskie, przyjęcie.,/ Zaraz w niej zakochał w mig się. Miała w uszach wielki topaz / I była wycięta po pas. Przedtem widział różne panie, / Ale zawsze bardzo tanie, I do swego interesu / Miały dosyć podłe dessousdessous (fr.: pod spodem) --- bielizna.. Strasznie się zapalił do niej,/ Wszędzie za Stefanią goni. Miał kolorową koszulę / I przemawiał bardzo czule, Żeby dała mu natchnienie, / Ale ona mówi, że nie. Że umi kochać bez granic, / Ale to tyż było na nic. Potem jej mówił na raucie: / «Dałbym życie, żebym miał cię». Jak zobaczył, że nie sposób,/ Poszedł znów do tamtych osób. Ale już zaraz za bramą / Mówił, że to nie to samo. Takiej dostał dziwnej manii, / Że chciał tylko od Stefanii. Bo to zawsze jest najgłupsze, / Kiedy się kto przy czym uprze. Mówili mu przyjaciele: / «Czemu jesteś takie cielę, Z kobietami trzeba twardo, / A nie cackać się z pulardą». Więc jej zaczął szarpać suknie, / A ta jak na niego fuknie. Wtedy całkiem stracił humor / I upijał się na umor. Samobójstwo, SamolubstwoPotem do Stefanii lubej / List napisał dosyć gruby, Że to będzie znakomicie, / Jak sobie odbierze życie. A ona myślała chytrze:/ «To by było nie najbrzydsze». Lecz jak przyszło co do czego, / Jakoś nic nie było z tego. RozczarowaniePotem znowu za lat kilka / Przyszła na nią taka chwilka. I myślała, czy to warto / Było być taką upartą. Lecz tymczasem mu wychłódło, / Bo już była stare pudło. Tak to ludzie trwonią lata, / Że nie są jak brat dla brata. Z tym największy jest ambaras, / Żeby dwoje chciało naraz.