Boy-Żeleński, Tadeusz Spowiedź poety http://www.wolnelektury.pl/lektura/slowka-zbior Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/slowka-zbior-spowiedz-poety Tadeusz Boy-Żeleński, Słówka: zbiór wierszy i piosenek, nakł. Księgarnia Polska B. Połonieckiego, Lwów; wyd. E. Wende, Warszawa 1913 Domena publiczna - Tadeusz Boy-Żeleński zm. 1941 2012 xml text text 2011-12-09 pol Poezja DCC.WL-D1 3MP Tadeusz Boy-Żeleński Słówka (zbiór) Spowiedź poety PoetaKiedy za oknem śnieg prószy / Lub szemrzą jesienne deszcze, / Naówczas w głąb własnej duszy/ Chmurni wpatrują się wieszcze. Myśl ich szybuje skrzydlata / Hen, nad wszechbytu gdzieś progiem, / A duch wyniosły się brata/ Z sobą jedynie i z Bogiem. Rozwiej się jakaś otwiera / Nad niebios błękity szersza ---/ A skutek: u Gebethnera / Po kop.kop. --- kopiejka, setna część rubla. pięćdziesiąt od wiersza. I mnie, choć biorę mniej słono, / Zdarza się w nocy czy za dnia,/ Że lica żarem mi spłoną, / Gdy duch sam siebie zapładnia; Że lecę w nieziemskie kraje, / Że skrzydeł dwojgiem u ramion, / I, krótko mówiąc, doznaję / Natchnienia klasycznych znamion. Lecz, ach, gdy pruję powietrze / W sferyczną wsłuchany ciszę, / I duch mój z wolna na wietrze / Nad jaźnią mą się kołysze, Gdy spojrzę z kresów wieczności/ Na moją nędzę przyziemną,/ Gorzki żal w piersi mej gości / I w oczach od łez mi ciemno. StarośćIm bliżej mi już do granic/ Przelotnej ziemskiej pielgrzymki, / Tym bardziej w sercu mam za nic / Te moje mizerne rymki. Młodości rozmach bezczelny / W chłodną rozwagę się zmienia / I w duszy, przedtem tak dzielnej,/ Lęgną się hydry zwątpienia. PoetaMyśli w pytajnik się pletą / I w głowie zamęt mi czynią, / Czy jestem bożym poetą, / Czy tylko zwyczajną świnią...? Czy jestem tańczącym faunem / Na gaju świętego zrębie, / Czy tylko cyrkowym klaunem, / Co sam się pierze po gębie...? Czym owoc duszy mej rodził / W żywota pobożnych mękach, / Czym tylko figlarnie chodził/ Po jasnym świecie na rękach...? Czy, jak mi radził pan Galle,/ Byłem jak Bajron i Dante, / Czy tylko w pustoty szale/ Składałem śpiwki galante...? I duch mój sztywne ramiona / Pręży w mrok szary i mglisty/ I w piersiach łka coś i kona,/ I chwytam za papier czysty. PoezjaPo głowie mi się coś roi,/ W sercu coś kwili, coś gęga,/ I śnię już w tęsknocie mojej,/ Że się coś «serio» wylęga. Ale na próżno się silę, / Czas trawię na wzlotów próbę,/ Na papier płyną co chwilę / Słowa niechlujne i grube. Wdzięczą się do mnie tak świeże / Jak piersi młodych dziewczątek / I chęć obłędna mnie bierze / W mych natchnień wcielić je wątek. Szeregiem mienią się długim / Niby błyszczące klejnoty, / I chciałbym, jedno po drugim, / Na łańcuch nizać je złoty. Kuszą mnie czarem niezdrowym: / Im które z nich jest plugawsze, / Tym bardziej w kształcie spiżowym/ Chciałbym je zakuć na zawsze. I patrzę na swoje płody, / I żądzą przewrotną płonę, / I ryczę jak Orang młody, / Gdy gwałci polską matronę. Próżno się kajam i bronię / Dręczony pokus torturą,/ Próżno w dróg mlecznych ogonie/ Oczyścić chciałbym me pióro, JęzykAniołArchanioł, co z mieczem stoi/ Przy świętej poezji chramie / Nie wpuszcza piosenki mojej / I mówi: pudziesz, ty chamie! I tak się tułam po świecie,/ I żal i smutek mnie dławią,/ Żem jest jak nieślubne dziecię,/ Z którym się grzeczne nie bawią. Trudno, choć dola ma twarda,/ W bezsilnej miotać się złości:/ Zostaje dumna pogarda, / Lub apel do potomności; A jeślim gwary ojczystej / Choć jeden zbogacił klawisz / Ty mnie od hańby wieczystej,/ O mowo polska, wybawisz.