Boy-Żeleński, Tadeusz Pochwała wieku dojrzałego http://www.wolnelektury.pl/lektura/slowka-zbior Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/slowka-zbior-pochwala-wieku-dojrzalego Tadeusz Boy-Żeleński, Słówka: zbiór wierszy i piosenek, nakł. Księgarnia Polska B. Połonieckiego, Lwów; wyd. E. Wende, Warszawa 1913 Domena publiczna - Tadeusz Boy-Żeleński zm. 1941 2012 xml text text 2011-12-09 pol Poezja DCC.WL-D1 3MP Tadeusz Boy-Żeleński Słówka (zbiór) Pochwała wieku dojrzałego Marzę często o tym wieku,/ Gdy Zwierzę ginie w człowieku;/ Gdy już żadna z ziemskich chuci/ Władzy ducha nie ukróci./ Jak to musi być przyjemnie!/ Nic poza mną, wszystko we mnie:/ Zmysłów swoich gęstą pianę/ Zbierasz sobie jak śmietanę,/ I rzucasz (czy to nie prościej?)/ Na ekran Nieskończoności./ Oczyszczony duch ulata/ W harmonijne kręgi świata,/ Dokoła człowiek spogląda,/ Nic nie pragnie, nic nie żąda,/ W ciągłej ekstazie na jawie/ Żyje się za bezcen prawie./ Praca, CzasA czas! tu dopiero zyski:/ Żaden ciała popęd niski/ Roboczego dnia nie kurczy,/ Nie zawadza w pracy twórczej;/ Z pokoju, mocą tajemną,/ Nie wygania cię w noc ciemną;/ Gdzież tam! z niebiańskim spokojem/ Siedzisz przy biureczku swojem,/ Huczy, dymi samowarek,/ Ty równiutko, jak zegarek,/ Zawsze z jednaką ochotą/ Nizasz myśli nitkę złotą,/ Uprawiasz swój interesik/ Pogodnie jak drugi Esik./ Od czasu ducha narodzin/ Dzień podwoił liczbę godzin! / PodróżA cóż dopiero w podróży!/ Żadna chwila się nie dłuży; / Ląd, czy morze, ty bez przerwy / Zawsze masz spokojne nerwy; / Nie zachodzisz nigdy w głowę, / Jak blisko miasto portowe;/ Nie stajesz calutki w pąsie / Przy podejrzanym anonsie; / Bez żadnej myśli ubocznej, / Jak prosty świadek naoczny,/ Badasz sobie obce kraje, / Zwyczaje i obyczaje, / Oglądasz domy, ulice,/ Zwiedzasz śliczne okolice, / Bez kłopotów, bez przykrości, / Bez dwuznacznych znajomości:/ Nie zrozumie ta dzicz młoda,/ Co to za wściekła wygoda./ MłodośćCóż to za przesąd, zaiste,/ Ba, urągowisko czyste,/ Ta niby prawda utarta,/ Że tylko młodość coś warta./ Przypomnij sobie, człowieku,/ I czym ty byłeś w tym wieku?/ Maszyna, ZwierzęOt, pędziwiatr, dureń młody,/ Ślepe narzędzie przyrody,/ Wszędzie gotowe po trosze/ Wściubić te swoje trzy grosze:/ W szaleństwie gorszy od źwirząt,/ Wprost już nie człowiek, lecz przyrząd!/ KobietaI co taki wie o świecie,/ O życiu, czy o kobiecie?/ Czy w tym pustym łbie się mieści,/ Co znaczy powab niewieści?/ Ta harmonia niesłychana,/ Po to od Boga jej dana,/ By iść przez świat niby święta,/ Uwielbiana i nietknięta,/ Obca wszelkim ziemskim szałom,/ Wieść ludzkość ku ideałom!/ Czy taki młokos to czuje,/ Czy zrozumie, uszanuje?/ On, co żyje jedną chętką:/ Dużo, byle jak i prędko./ Inna rzecz, gdy już w nas cudnie/ Nieczystość wszelka wychłódnie./ Wówczas, ach, wówczas dopiero,/ Wraz z tą najpiękniejszą erą,/ --- Wielu z panów mi to przyzna ---/ Żyć rozpoczyna mężczyzna:/ Gdy z płci swojej niewolnika/ Zmienia się w pana, w zwierzchnika;/ Gdy wolny od grubszych robót/ Duch zażywa pełni swobód./ FlirtCzy zrozumie młoda głowa,/ Co to na przykład rozmowa?/ Gdy dwie płcie, zgoła odmienne,/ Wymieniają myśli cenne;/ Słowo z słowem igra, skrzy się,/ Fruwa jak piłka w tenisie,/ Czasem leciutko dotyka/ Misternego dwuznacznika,/ To paradoksem się mieni,/ To liczko wstydem spłomieni;/ Dojrzałość, StarośćKtóż mistrzem w takiej rozmowie?/ Tylko dojrzali panowie./ A młody? głupie to, płoche,/ Tylko pobrudzi pończochę,/ Bąka coś, pożal się Boże,/ To znów kwaśny, nie w humorze,/ Jedna myśl go ściga wszędzie:/ Będzie... z tego, czy nie będzie. / Nigdym pojąć nie był w stanie, / Jak to może bawić Panie. / Słowem, nie przesadzę wcale: / W podróży, czy w kryminale, / Przy pracy, czy przy zabawie,/ W każdej sytuacji prawie, / Czy przy politycznej misji, / Czy w teatralnej komisji, / Wiek dojrzały ma, bez blagi,/ Tak oczywiste przewagi,/ Że życzę wam, bracia mili,/ Byście go rychło dożyli.