Boy-Żeleński, Tadeusz List prywatny do Kornela Makuszyńskiego http://www.wolnelektury.pl/lektura/slowka-zbior Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/slowka-zbior-list-prywatny-do-kornela-makuszynskiego Tadeusz Boy-Żeleński, Słówka: zbiór wierszy i piosenek, nakł. Księgarnia Polska B. Połonieckiego, Lwów; wyd. E. Wende, Warszawa 1913 Domena publiczna - Tadeusz Boy-Żeleński zm. 1941 2012 xml text text 2011-12-09 pol Poezja DCC.WL-D1 3MP Tadeusz Boy-Żeleński Słówka (zbiór) List prywatny do Kornela Makuszyńskiego nakłaniający go do spożycia wieczerzy u ŻorżaŻorż --- hotel i restauracja w centrum Lwowa, przy pl. Mickiewicza, funkcjonuje pod tą samą nazwą i w tym samym miejscu od połowy XIX do początku XXI w. Zatem namawiasz mnie, miły Kornelu, / Ażeby kropnąć felieton dla «Słowa»? / Czemu nie? owszem, drogi przyjacielu, / Zbyt jest zaszczytną dla mnie ta namowa,/ Bym się nie skusił zasiąść z Jaśnie Państwem, / Pomiędzy jednym a drugim pijaństwem. Temat? ach, temat...! ty, mistrzu mój łysy, / Coś włosy stracił w pielgrzyma włóczędze, / Coś nos swój wściubiał za wszystkie kulisy / I z wszech stron ziemską penetrował nędzę, / Ty wiesz, że w tym jest felietonu sztuka, / Że pióro samo, kędy chce, go szuka.Poezja Połykać chciwie życia chleb powszedni, / Sok wszystek wyssać by z najlichszych zdarzeń,/ Krwią własną w nektar go zaczynić przedni,/ Wzmocnić zaprawą z własnych snów i marzeń, / I, w kunszt zmieniwszy, wydać drugą stroną,/ Wołając: życia chcecie? oto ono...! Myśli zmęczone rozpuścić samopas,/ Niech senne błądzą w ulicznym rozgwarze,/ Niech w każdym szynczku przystaną na popas,/ Pomarzą tęsknie w każdym lupanarze,/ I niech wędrówki swojej znaczą szlaki,/ W atramentowe kreśląc się zygzaki... PijaństwoŚwitToć już szczęśliwie mija drugi tydzień, / Jak pilnie badam tętno tej stolicy: / Ptaszki śpiewają nam swoje dobrydzień, / Gdy nas przed Żorżem ujrzą na ulicy, / Słoneczko wita swym pierwszym promykiem,/ Na który w odzew bucham szczęścia rykiem... Drugi już tydzień pędzę w tym przybytku,/ Gdzie nafta mieni się w wino szampańskie,/ Literat biedny, przywykam do zbytku, / Dzieląc bratersko te igraszki pańskie; / Cud kanaeński witam duszą całą, / Myśląc pobożnie: ach, byle tak trwało!... Ach, gdybyż w słowach móc oddać zupełnie / To, co w pijackim łbie gzi się cichutko! / Gdybyż pochwycić tej radości pełnię / Co świat obrębia tęczową obwódką, / I myśl uskrzydla tak, aż zacznie, bosa, / Pląsać «po desce» krokiem Dionizosa... Och, gdybyż zakląć te, co w nas są wtedy,/ Nieopisane uśmiechy dziecięce,/ Te zadumania godne ksiąg Rigwedy,/ Spojrzenia obce pożądania męce,/ Co rozpinają ponad płcie odmienne/ Jakiejś czystości girlandy promienne... Gdybyż wyśpiewać móc ten dziw po dziwie! / Te zasłuchania nad wieczności tonią, / Gdy rzępolony «Walc nocy» fałszywie,/ Brzmi nam zaświatów kosmiczną harmonią / I stapia z naszem się jestestwem całem / Bijąc w strop szklanny potężnym chorałem... ŚwitAch, gdybyż oddać te świty przecudne / Walczące z jaśnią rozet elektrycznych, / Gdy światło z światłem igra dziwne, złudne, / Sączy się z wolna w strumieniach mistycznych, / Albo wałęsa się w promykach mdławych, / Śmiech płosząc nagle z twarzy zielonkawych... A więc te piękne, jasne, lwowskie noce, / Zbyt krótkie w życiu, niech ożyją w pieśni; / Niech czar ich wdziękiem rytmów zamigoce, / W słów szumie niech się bodaj ucieleśni, / I niech na chwałę brzmi owej świątyni, / W której się takie dobre rzeczy czyni... I chcę tam z tobą jeszcze iść, Kornelu, / Jeszcze raz z Wami snuć zabawę w szczęście. / Tam nam przystało wytrwać, przyjacielu,/ Z rzeczywistością zmagać się na pięście, / Tam pójdźmy razem na gwiazd naszych połów, / Aż nas prześwietlą w dwu ziemskich aniołów! Lwów, 6 maja 1912.