Boy-Żeleński, Tadeusz Dziwna przygoda rodziny Połanieckich http://wolnelektury.pl/katalog/slowka-zbior Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Epika Opowiadanie Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/slowka-zbior-dziwna-przygoda-rodziny-polanieckich Tadeusz Boy-Żeleński, Słówka: zbiór wierszy i piosenek, nakł. Księgarnia Polska B. Połonieckiego, Lwów; wyd. E. Wende, Warszawa 1913 Domena publiczna - Tadeusz Boy-Żeleński zm. 1941 2012 xml text text 2011-11-24 pol Obyczajowe i romanse FS.WL-N 3MP Tadeusz Boy-Żeleński Słówka (zbiór) Dziwna przygoda rodziny Połanieckich Pisownia łączna / rozdzielna: w tem > wtem; dla tego > dlatego; jakgdyby > jak gdyby; czegoby > czego by; Ktoby > Kto by; słuchajno > słuchaj no; pisownia skrótów: i t. d. > itd. Pisownia joty: Aryów > Ariów; Interpunkcja: wiesz staruszku > wiesz, staruszku. Noc karnawałowa w zacnym polskim domu. Z przyległego salonu dochodzą dźwięki walca, głos wodzireja ryczący egzotyczne nazwy figur kotylionowych, szelest sukien falujących w tańcu itd. Książka, AlkoholSiedziałem, wpół drzemiąc, w wygodnym fotelu; wtem coś mignęło, zaszumiało tuż koło mnie i jakaś zapóźniona para przemknęła jak wicher, wywracając w pędzie, o zgrozo, butelkę doskonałego starego koniaku, którą zarezerwowałem do prywatnego użytku. Szacowny napój począł spływać powoli, oblewając strumieniem wspaniałą PrachtausgabePrachtausgabe (niem.) --- luksusowe wydanie; książka w pięknej oprawie., leżącą jak przystało majestatycznie na stole polskiego domu. Spojrzałem: była to Rodzina Połanieckich. --- Patrzałem z melancholią na grube welinowe karty, ociekające złotawym płynem, gdy nagle zdało mi się, iż słyszę najwyraźniej jakieś szmery, jak gdyby głosów wychodzących z kartek książki: . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . --- Panie Stachu! --- Co, panno Maryniu? --- Coś panu chciałam powiedzieć... W jednej chwili tak mi się strasznie w głowie zakręciło... --- Dziwna rzecz, bo mnie także... To pewno z tańca. Wstyd, Marzenie, Flirt--- Panie Stachu... --- Co, panno Maryniu... --- Kiedy się wstydzę... --- Nie wierzę, żeby panna Marynia mogła coś takiego pomyśleć, czego by się musiała wstydzić... --- Pan Stach taki dobry, że tak o mnie myśli... ale ja nie jestem taka... tak gdzieś głęboko, głęboko, to ja jestem bardzo zepsuta... --- Moja dziecino droga... --- Panie Stachu... ja chciałabym za mąż iść... --- Pójdzie pani, panno Maryniu... --- Ale ja chcę zaraz... --- Moja złota panno Maryniu, i ja także chciałbym, tak chciałbym, żeby pani znów wróciła ze mną do swego ukochanego Krzemienia... --- E, głupstwo Krzemień... nudna dziura... to nie dlatego... Aj, strach, jak mi się w głowie kręci... Panie Stachu --- --- Co, panno Maryniu? --- . . . . . . . . . . . . . . --- . . . . . . . . . . . . . ? --- A bo czemu mnie pan Stach nigdy nie przytuli, nie popieści... --- Moja droga panno Maryniu... moja, bardzo moja... moja głowa najdroższa... --- Ale nie tak, panie Stachu, tak mocno, mocno, nie tak jak porządną kobietę, tak inaczej jakoś... ja sama nie wiem jak... --- Nie można, panno Maryniu... służba boża... --- A, prawda... służba boża... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . --- Oh, oh, oh, oh, (szlochanie). --- Maryniu, dziecko, co ci jest, dzie-dziecinko mo-moja. (Jakoś mi staremu język się plącze. I w głowie mi się czegoś nagle kręci. Pewnie będzie burza). --- Oh, oh, oh, panie profesorze, panie Waskowski, ja jestem taka nieszczęśliwa (szlochanie). --- Cóż to pannie Maryni jest? Niechże się przytuli do swojego starego profesora. O tak, jeszcze bliżej... --- Oh, oh, oh, panie profesorze, Stach mnie nie kocha... --- Co też Marynia za głupstwa plecie? Stach Maryni nie kocha? On, najmłodszy z Ariów?! --- A nie kocha... --- Co w tej głowie dzisiaj... Kto by nie kochał mojej dzieciny złotej? --- A Stach nie kocha (oh, oh, oh). Zresztą za co by mnie kochał... --- Iii! grzech takie rzeczy mówić! Za co? Oj ty, ty, ty. Za co? A za te oczka śliczne, a za to pysio różowe, a za ten karczek... a za te piersiątka... za te bioderka... za te nóżki małe... a za te łydeczki... ti, ti, ti... ty Aryjko mała, ty szelmutko jedna... a jak się to stroi, jakie to koronki, jakie hafciki... jakie majteczki... Ty, ty, ty kokotko mała... --- Panie profesorze, co pan robi... zobaczy kto... tak mi się strasznie w głowie kręci... --- Będzie burza... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Erotyzm--- Panie Stachu! --- Co, Lituś? --- Tak mi jakoś dziwnie w główce... --- Chodź, kociaku, na kolana... --- A będzie pan Stach pieścił kociaka... --- Będę, Lituś. --- Tak dobrze u pana Stacha! Tak przyjemnie! To podwiązka. Panie Stachu, co pan robi... Nie można... nie można... panie Stachu... Panie Stachu! a jak ja powiem cioci Maryni, to co będzie?... Ha, ha, ha!... jaką pan Stach ma teraz niemądrą minę! A nieprawda, bo nic nie powiem, bo pana Stacha kocham i panu Stachowi wszystko wolno... I mnie tyż wszystko wolno, bo ja młodo umrę. Tak mi się w głowie kręci, jak wtedy na imieninach, jak piłam szampan... Panie Stachu, tak dziwnie... tak przyjemnie... pan taki strasznie kochany... co pan robi... Panie Stachuuuu... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . --- Bukacki! słuchaj no, co to jest?... co się tu dzieje? czy mnie się kręci w głowie, czy co, ale tu tak jakoś dziwnie... --- Nie przeszkadzaj im, Pławisiu, chodź na miasto... Pojedziemy... wiesz, staruszku... tam... --- Nie, nogi mi się czegoś plączą... --- No to zagrajmy w pikietę. --- Ale z rubikonem. --- Z rubikonem, staruszku, z rubikonem. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Szepty i szmery ucichły. Widocznie Rodzina Połanieckich, podeschnąwszy trochę, odzyskała równowagę duchową zachwianą na chwilę zetknięciem się z kilkoma kroplami starego koniaku. Podniosłem się z fotela i uczułem, że mnie samemu nogi się cokolwiek plączą... Pisane w r. 1907.