Boy-Żeleński, Tadeusz Z niewydanej ,,Szopki Krakowskiej" na rok 1908 http://www.wolnelektury.pl/lektura/piosenki-zielonego-balonika Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/slowka-zbior-piosenki-zb-z-niewydanej-szopki-krakowskiej-na-rok-1908 Tadeusz Boy-Żeleński, Słówka: zbiór wierszy i piosenek, nakł. Księgarnia Polska B. Połonieckiego, Lwów; wyd. E. Wende, Warszawa 1913 Domena publiczna - Tadeusz Boy-Żeleński zm. 1941 2012 xml text text 2011-11-24 pol Poezja DCC.WL-D1 3MP Tadeusz Boy-Żeleński Piosenki ,,Zielonego Balonika" Z niewydanej ,,Szopki Krakowskiej" na rok 1908 Student i studentka z ,,Ethosu" Nuta: Traviata. Więc pijmy, więc pijmy na chwałę miłości... Razem Pracujmy, pracujmy, dla szczęścia ludzkości,/ By w ducha regiony ją wznieść;/ Śpiewajmy, śpiewajmy, na chwałę czystości, / W niej życia nowego jest treść! Pracujmy z całych sił, / Wspierając się nawzajem, / A świat się stanie rajem, / Jak na początku był! Studentka AscetaPrecz grzeszne o ciało doczesne staranie,/ Wpatrzeni w wschodzących blask zórz/ Nie znamy, co kąpiel, co mycie, co pranie, / Tym czyściej zabłyśnie wdzięk dusz! Niech zniknie przesąd czczy, / Co chłopiec, co dziewczyna, / Gdy skryje peleryna, / Różnice naszych płci... Student Precz wszelkie nieczyste, przelotne miłostki,/ I myśli ustrzeżmy się złej;/ Kto w zmysłów kałuży się zmacza po kostki,/ Ten cały utonie już w niej! A choć nam czasem brak / Tego, co jest w kobiecie,/ Radzimy sobie przecie,/ Niech nikt nie pyta, jak... Studentka A gdy się połączym małżeńskim ogniwem/ I przyjdzie w łożnicy nam lec,/ Spłodzimy dzieciątko w skupieniu cnotliwem,/ Rozpusty potrafim się strzec! Niech brudnych wzruszeń szał / Nie skazi pra-czystości / Bytu, co się z nicości / Człowiekiem właśnie stał! Razem Więc piejmy, więc piejmy: precz z wszelkim ekscesem!/ I śmiało pospieszmy na bój, / Niech krążą, niech krążą, puchary z Ceresem,/ W nich życia nowego jest zdrój! Kmiotek z Bronowic śpiewa w tym samym przedmiocie co następuje: Nuta: «Umarł Maciek, umarł». Umarł Maciek, umarł, i już się nie rucha, / Choćby go najtęższa wabiła dziewucha, / On nie wyda z siebie głosu, / Bo chłop przystał do Hetosu!/ Oj, ta dana dana, oj ta dana da. Dawniej, kiedy dziwka była grzechu warta,/ Choćbyś jej ta zrobił jakiego bękarta,/ Poszła se z nim ka przed siebie / I nie było dziury w niebie! / Oj, ta dana, itd. A choć żałośliwe bywały momenty, / Zwyczajnie dziewczyńskie sprzykrzone lamenty,/ Toś jej pedział: Nie płacz, płaksa, / To od swego, nie od Saksa! / Oj, ta dana, itd. Dzisiaj w tym Hetosie paskudne kaliki, / Dziwki jak wymokłe, chłopy jak patyki, / Wciąż rajcują hokus-pokus, / Jak się wyzbyć ziemskich pokus. / Oj, ta dana, itd. Cóż też na was, dziwki, za cholera padła? / Idźże jedna z drugą, zaźryj do zwierciadła, / Nie wiem, czy złakomi kto się, / Cheba tylko w tym Hetosie... / Oj, ta dana, itd.