Boy-Żeleński, Tadeusz Joie de vivre http://www.wolnelektury.pl/lektura/piosenki-zielonego-balonika Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/slowka-zbior-piosenki-zb-joie-de-vivre Tadeusz Boy-Żeleński, Słówka: zbiór wierszy i piosenek, nakł. Księgarnia Polska B. Połonieckiego, Lwów; wyd. E. Wende, Warszawa 1913 Domena publiczna - Tadeusz Boy-Żeleński zm. 1941 2012 xml text text 2011-11-24 pol Poezja DCC.WL-D1 3MP Tadeusz Boy-Żeleński Piosenki ,,Zielonego Balonika" Joie de vivreJoie de vivre (fr.) --- radość życia.Joie de vivre --- pod tytułem w wydaniu źródłowym podano melodię w zapisie nutowym. pieśń ku pokrzepieniu serc Wszystko dziś biada: «lepiej wcale nie żyć»/ I pesymizmu słychać zewsząd jęk:/ A jednak, państwo, zechciejcie mi wierzyć,/ Życie jest piękne, życie ma swój wdzięk;/ Umieć je cenić, to pierwsza zaleta,/ Nie żądać więcej, niż nam może dać:/ Wówczas, braciszku, jak mówi poeta,/ Garściami rozkosz zewsząd będziesz brać! SzczęścieChoć wszystko wezmą ci losy przeciwne,/ Pociechę pewną zesłał dobry Bóg:/ To --- że tak powiem --- szczęście negatywne, / Tego nie wydrze ci najsroższy wróg;/ Gdyś tego szczęścia przeniknął sekreta,/ Pogodny idziesz wśród gromów i burz,/ Gdzie nogą stąpisz --- jak mówi poeta ---/ Wszędzie ci życie kwitnie wieńcem z róż! Radość, Pogrzeb, ZdrowieWszędzie radości znajdziesz nowe źródło/ I do rozpuku śmiejesz się raz w raz;/ Patrzysz, jak grzebią jakieś stare pudło,/ Pomyślisz sobie: na mnie jeszcze czas!/ Przystaniesz sobie za trumienką z boku,/ Posłuchasz śpiewu i żałobnych mów,/ Dziewczątko małe uszczypniesz gdzieś w tłoku,/ Już się od dawna tak nie czułeś... zdrów. Wyjdziesz na miasto dla użycia ruchu,/ Z daleka widzisz jakieś twarze dwie:/ To Rydel komuś wierci dziurę w brzuchu,/ Pomyślisz sobie: dobrze, że nie mnie!/ Niedługo szukasz za nową podnietą ---/ Na «Warszawskiego» do kawiarni idź:/ Przeczytasz sobie Hösicka felieton,/ No i sam powiedz: czy nie warto żyć? W zimowy wieczór spieszysz do teatru,/ W fotelik miękki rozkosznie się wtul:/ Ciepło, zacisznie, ni śniegu, ni wiatru,/ Tragedii sobie wysłuchasz jak król!/ Z piątego aktu prosto na kolację,/ W gazetce znowu jest nowinek dość:/ Tu masz bankructwo, tam znów licytację,/ Z trzeciego piętra zleciał jakiś gość! Tak sobie chodzisz wesoły jak ptaszek,/ Radosną wszędzie życia widzisz twarz;/ Wreszcie znużony i syt już igraszek/ Wracasz do domu: własny kluczyk masz;/ Słychać szmer jakiś: zaglądasz przez szparkę:/ I jak tu człowiek się nie cieszyć ma --- ?/ Tam ktoś... ten... tego... właśnie twą kucharkę./ Pomyślisz sobie: dobrze, że nie ja! Śmiejesz się błogo przed zamknięciem powiek/ I dziękczynienia czynisz korny gest ---/ Byle chciał tylko, znajdzie szczęście człowiek,/ Nie ma co mówić: dobrze jest, jak jest!/ Więc choć świat biada: «lepiej wcale nie żyć»/ I pesymizmu słychać zewsząd jęk,/ Najmilsi bracia, zechciejcie mi wierzyć,/ Życie jest piękne, życie ma swój wdzięk!!