Boy-Żeleński, Tadeusz Co mówili w kościele u Kapucynów http://www.wolnelektury.pl/lektura/piosenki-zielonego-balonika Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/slowka-zbior-piosenki-zb-co-mowili-w-kosciele-u-kapucynow Tadeusz Boy-Żeleński, Słówka: zbiór wierszy i piosenek, nakł. Księgarnia Polska B. Połonieckiego, Lwów; wyd. E. Wende, Warszawa 1913 Domena publiczna - Tadeusz Boy-Żeleński zm. 1941 2012 xml text text 2011-11-24 pol Poezja DCC.WL-D1 3MP Tadeusz Boy-Żeleński Piosenki ,,Zielonego Balonika" Co mówili w kościele u KapucynówCo mówili w kościele u Kapucynów --- pod tytułem w wydaniu źródłowym podano melodię w zapisie nutowym. Tadeusz Boy-Żeleński pisze: Melodie zamieszczone w tym zbiorku zaczerpnięte są bądź z naszych popularnych, bądź też z paryskich motywów. Pieśń dziadkowa Posłuchajcie ludkowie,/ Co wam dziadek opowie:/ Niech nastawi każdy ucha,/ Bo to mądra jest psiajucha,/ Z niejednej flaszki pijał. Wiecie wy, chamskie gnaty,/ Z kiem ja jezdem żeniaty?/ PlotkaW kościele moja babina/ Baczy, by każda hrabina/ Miała do mszy stołeczek. Przy tej duchownej pieczy/ Słyszy też różne rzeczy,/ Co tam sobie parle franse/ Wygadują za romanse,/ Okrutne wszeteczeństwa. KabaretW przedostatnią niedzielę/ W kapuceńskim kościele,/ Mówiła mi moja starka,/ Straśna beła tam pogwarka/ O jakimsiś Baloniku. Rzecze pani nieftóra:/ To Sodoma, Gomóra;/ Niewidziane rzeczy w świecie,/ Co oni w tym taburecie/ Tfu! nikiej zwykłe świnie. Schodzom się do piwnice,/ Zapalone trzy świce,/ Drzwi nie wprzódzi się otwiera,/ Aż fto imię Lucypera/ Po trzy razy zawoła. Kompanija wesoła/ Ozbira się do goła,/ Potem jakieś śtuczne tańce/ Wyprawiają te pohańce,/ Wstyd mówić: jakieś macicemacica (zniekształcone), własc. maczicza --- zmysłowy, żywiołowy taniec podobny do samby, popularny na pocz. XX w., dziś zwany tangiem brazylijskim; tu mowa najprawdopodobniej o popularnej fr. melodii tanecznej La Mattchiche, raczej skocznej niż zmysłowej, której autorem był Charles Borel-Clerc.. Wszystko se tak używa,/ Choć niejedna już siwa;/ Niejedna --- boskie skaranie --- / W odmienionym chodzi stanie,/ A i tak se folguje. PijaństwoZ harakiem stoi balia,/ Pije cała kanalia,/ Od rzeźbiarza do maljarza/ Każdy pysk do balii wraża/ I bez pamięci chłepce. Beł tam młody chłopczyna,/ Zwą go jakoś... Stasina:/ Jak nie weźmie płakać, prosić,/ Że pić nie fce, że ma dosyć:/ Przemocą w gardło leją. Jensza bestia --- tak gruba --- / Straśnie sprośna choroba:/ Do syćkiego ten ci pirszy,/ Wszeteczne im składa wirsze/ Na to rajskie wesele. W wielkiej on ci tam chwale/ Gra na klawicymbale,/ Wszytkie głosem mu wtórują,/ Po brzuchu go przyklepują,/ Niby że pirsza świnia. Jenszy na łbie ma kłaki/ Jak u jakiej pokraki --- / Ponoś jaże jest ze Żmudzi;/ Co ten gębą napaskudzi,/ To ratuj Chryste Panie! Mówią o nim dochtory,/ Że na rozum jest chory:/ Bo do kobit tak się bierze,/ Zamiast użyć jak należy,/ Ino gada plugastwa. Jenszy znów do krotofil:/ Wołajom go Teofil;/ Żółtą brode se fryzuje,/ Szpetne figle pokazuje,/ Baby skrzeczą z radości. Że jest chłop jak się patrzy,/ Niejedna się zapatrzy:/ Potem dziwią się ludziska,/ Choć nie krewny, zasie z pyska/ Wykapany Teofil. DekadentJak się syto napiją,/ Dość se gębów pobiją,/ Potem liga wszystko społem,/ Fto na stole, fto pod stołem,/ Gorzej niźli źwirzęta. Taką mają zabawę/ Te odmieńce plugawe,/ Co się same --- Panie święty --- / Przezywają dekadenty,/ Po polsku: takie syny! Tak gadali w niedzielę/ W kapuceńskim kościele:/ Nie strzymałek ciekawości,/ Przywlekłek tu stare kości,/ Niech się dziaduś napatrzy... Pisane w r. 1906.