Boy-Żeleński, Tadeusz Opowieść dziadkowa o cudach jasnogórskich http://www.wolnelektury.pl/lektura/piosenki-zielonego-balonika Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/slowka-zbior-piosenki-zb-opowiesc-dziadkowa-o-cudach-jasnogorskich Tadeusz Boy-Żeleński, Słówka: zbiór wierszy i piosenek, nakł. Księgarnia Polska B. Połonieckiego, Lwów; wyd. E. Wende, Warszawa 1913 Domena publiczna - Tadeusz Boy-Żeleński zm. 1941 2012 xml text text 2011-11-24 pol Poezja DCC.WL-D1 3MP Tadeusz Boy-Żeleński Piosenki ,,Zielonego Balonika" Opowieść dziadkowa o cudach jasnogórskichOpowieść dziadkowa o cudach jasnogórskich --- melodia ta sama, co w utworze Opowieść dziadkowa o zaginionej hrabinie z tego samego zbioru Piosenki ,,Zielonego Balonika". Tadeusz Boy-Żeleński pisze: Melodie zamieszczone w tym zbiorku zaczerpnięte są bądź z naszych popularnych, bądź też z paryskich motywów. Niekze to syćkie pierony zatrzasnom:/ Wybrał się dziadek aż pod Górę Jasnom,/ Myślał, że grosik uzbira, tymczasem / Wrócił ciupasem. Tego widoku dożył dziadek stary,/ W całem klasztorze nic, jeno dziandary,/ Sytkie osoby duchowne a święte/ Pod klucz zamkniente. Dziwne tu rzeczy bajom sobie ludy,/ Że się tam działy straśne jakieś cudy: / Niby że ojce porobieły świeństwa/ Gwoli męczeństwa. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ./ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ./ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ./ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Żył jeden z drugim piknie bez turbacji, / Świątek czy piątek, przy godnygodny (gw.) --- popr. forma Msc. lp.: godnej. kolacji,/ Bluźnił Imieniu Tego, co go stworzył / I cudzołożył. Grzech, KsiądzJeden nagorszy --- patrzcie wymyśnika! / Chował pod sobą w sofie nieboszczyka, / Że jak bez tego na ty sofie grzeszy, / To go nie cieszy. Przeor też, mówiom, jucha jest morowa,/ Ponoś co tydzień ziżdżał do Krakowa, / Jako że tu miał śtyry konkubiny, / Same hrabiny. Co jaki grosik na tacke się wśliźnie,/ To go dzieliły ojce po starszyźnie, / A zaś do skarbca każdy za swe grzychy/ Miał dwa wytrychy. Jak przyszło Księdzu dla dobra klasztoru/ Zatłamsić kogo, to mu bez jankorujankor --- prawdopodobnie zniekształcone łac. rankor: uraza, żal; wściekłość. / Póki ta zipie, własną dłonią leje/ Świente oleje. Codziennie rano, nabożnym zwyczajem,/ Spowiadały się ojcaszki nawzajem, / By chtóry trafił, jak przyńdzie potrzeba, / Prosto do nieba. Różnie dopuszcza Bóg w mądrości swojej,/ Ale to jakoś bardzo nie przystoi, / Iżby siedziały w takiem świentem gronie / Same Pochronie. Mnie złość już bierze, chociek dziadek świecki,/ Cóż ta dopiro w grobie Xiądz KordeckiAugustyn Kordecki (1603--1673) --- przeor Jasnej Góry, której bronił przed Szwedami, autor Nowej Gigantomachii opisującej to oblężenie oraz bohater Potopu H. Sienkiewicza.:/ Musi go skręca od straśnej tertury/ Zadkiem do góry. Kogo Bóg kocha, tego i doświadcza,/ Więc choć zgrzyszyła ręka świętokradcza, / Módlmy się, bracia, by nasz zakon miły / Znów porósł w siły. Iżby zapomniał Bóg o swy boleści, / Trza mszów zakupić dziennie choć z czterdzieści: / Niech więc na tacke co ta chtóry może / Rzuci w klasztorze.