Borowski, Tadeusz Widzenie 2026-04-23 2022 Fundacja Wolne Lektury pol Tadeusz Borowski, Gdziekolwiek ziemia. Cykl poetycki, [Warszawa 1942]. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/borowski-gdziekolwiek-ziemia-widzenie/ Domena publiczna - Tadeusz Borowski zm. 1951 Współczesność Liryka wiersz Jaworek, Natalia Sekuła, Aleksandra Sałach, Monika Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. R https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7874.jpg Kuutamomaisema, Fanny Churberg, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7874/ Tadeusz Borowski Gdziekolwiek ziemia... Widzenie przyszedł dzień ów wielki gniewu/ jego, a któż się może ostać? Ap 6, 17 Kto oczy ma niechaj patrzy: ziemię kołyszą wiatry/ ciepłe, wiejące z południa i niebo drży jak źrenica,/ zrywają się kwiaty u stóp, z drzew wywijają się pąki,/ i już kołyszą się pola i domy są jak okręty/ i zboże podpływa do okien, soczyste owoce drzew/ spadają ciężko na ziemię. A w mieście na siedmiu pagórkach/ srebrne terkoczą kołatki, dzieci na rogach ulic/ na brąz spalone rzucają uważnie pieniądze do celu./ Na progach domów, przy oknach otwartych na oścież nad brukiem/ nucą dziewczęta senne, wpółuchylone jak bramy./ Wzdłuż nieba ciągnie wiatr, rumieńce na twarzach ucisza/ i włosy rozwiewa i astrów rozrzuca płaty na bruk./ Oto jest cicha ziemia owita wstęgą powietrza/ i niebem okryta jak księgą zamkniętą na cztery pieczęci. Koniec świata, Anioł, Koń, CierpienieAle się czas wypełni i niebo rozwinę jak kartę/ i złamię cztery pieczęci i ześlę czterech Aniołów/ i ziemię spalę na popiół, wyżarzę łożyska rzek/ i lud mój wytracę do szczętu i ślady kamieniem przywalę./ A pierwszy mój Anioł wyjdzie i dam mu białego rumaka/ i łuk i koronę srebrną i wyślę go od zachodu,/ aby zwyciężył. A drugi Anioł Czerwony z północy/ odejmie pokój od ziemi i wbije w ziemię miecz/ i władzę da zabijania. I ciała na stokach gór,/ w parowach, w dołach przydrożnych i po rynsztokach miast/ gnić będą. A koń jego brodzić w krwi ludzkiej, krew ludzką ma pić./ A trzeci Anioł jest czarny, koń jego biec będzie od wschodu/ i wszystko zboże wypali i trawę i las i pastwisko,/ i ryby wytruje w jeziorach i ptaki wydusi w locie/ i mleczne piersi matek wysuszy jak źródła rzek./ I po ulicach miast głuchych, o oknach zabitych,/ lud będzie krzyczeć: «po garści, mąka i woda, po garści!»/ I wyślę czwartego Anioła i będzie iść od południa/ i koń jego blady, i kreślić będzie w powietrzu krzyż,/ i zwalą się miast ruiny, ruszą się góry z korzeni,/ wystąpią czerwone morza i ziemię zmyją spod stóp./ I wszelkie powietrze ucieknie i morze i rzeka i ląd,/ i Anioł podniesie dłoń i ziemię rozwieje jak mgłę. ProroctwoKto oczy ma niechaj patrzy: zanim wypełni się czas,/ ziemię kołyszą wiatry i piersi matek są mleczne,/ w kołyskach śpią niemowlęta i chwieją się fale pól,/ i marzą dziewczęta senne i dzieci biegną ulicą,/ i ciągną młodzieńcy ze śpiewem i kwili w gałęziu ptak./ Oto jest cicha ziemia, choć już pękają pieczęcie.