Borowski, Tadeusz Struny 2026-04-23 2022 Fundacja Wolne Lektury pol Tadeusz Borowski, Gdziekolwiek ziemia. Cykl poetycki, [Warszawa 1942]. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/borowski-gdziekolwiek-ziemia-struny/ Domena publiczna - Tadeusz Borowski zm. 1951 Współczesność Liryka wiersz text Bakalarska, Maria Sekuła, Aleksandra Sałach, Monika Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. R https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7874.jpg Kuutamomaisema, Fanny Churberg, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7874/ Tadeusz Borowski Gdziekolwiek ziemia... Zmodernizowano interpunkcję oraz zapis zgodnie z obowiązującymi zasadami, np.: nawylot > na wylot; lepiejby > lepiej by; odrazu > od razu; pachnie wieś i sadów wonne dzwony > pachnie wieś, i sadów wonne dzwony; jak rumak wspiąwszy się > jak rumak, wspiąwszy się. Struny Obraz świataJednako nas biją promienie i przeszywają na wylot,/ alfabet głębi kosmosu, sygnał rozwity w ruch,/ i jeden ciąży wszechświat sklepieniom naszych piersi./ Koniec świataLiry o strunach rozdartych czemu milczycie, wykuci/ z granitu, kolumny, ciężar piastując groźnie jak tarczę?/ Kołuje sęp niebiosów, ważą się szale wag/ nim z trzaskiem runą jak drzewo, wpół przełamane wichrem./ Przez ziemię biegną tętenty, powietrzem jeźdźcy cwałują/ zegnani z czterech stron świata. Czyż nie widzicie, że morze jak rumak, wspiąwszy się dziko/ w lądy i grzywy pagórów, falami w biegu zastygło?/ Depczecie morze zakrzepłe, NiobeNiobe (mit. gr.) --- królowa Teb, matka licznego potomstwa. Apollin i Artemida, w zemście za znieważenie Latony, swojej matki, zabili dzieci Niobe; ta z rozpaczy zmieniła się w skałę. ugrzęzłą w kamień,/ łamiecie kształty pradawne, ryjecie ślady na wodzie,/ chodząc za pługiem po zboczach, zielonych jak morska woda./ Chłop, WieśPo pracy, gdy grzbiet się zwiera, koszula mokra paruje,/ ściągacie wolno z pól po drogach splątanych jak wstęgi./ Wieczorem pachnie wieś, i sadów wonne dzwony/ kołysze wiatr, polem niesie, w stodole zapach gromadzi,/ dziewczęta prężne i śniade zbierają krowom mleko,/ dysząc ustami jakby powietrze chciały wypełnić./ A potem noc nachodzi i srebrne płoną lichtarzelichtarz (z niem: Leuchter) --- podstawka do osadzenia pojedynczej świecy, świecznik./ w ogrodzie na białych kwiatach. Warkliwe usnęły psy./ Upici zapachem siana, dziewczęta trzymając w ramionach,/ śnicie, sny mając proste, zdrowe i łatwowierne./ NiebezpieczeństwoO, ślepi ludzie i zwykli! Lepiej by było od razu/ niechaćniechać --- poniechać, porzucić. i pługu i dziewcząt, głowę ukradkiem zwiesiwszy/ w puszcze, w jaskinie uchodzić przed nienawistnym szczęściem./ Słyszę tętenty koni, powietrze od kopyt huczy,/ morze, co wspięte zastygło, opadnie i znów się poniesie,/ lecz nikt nie ujdzie, kto ufa! Załamie się ślad pod wami,/ ugnie się ziemia, gdy ciężar wszechświata zwali się na nią. O, czemu w struny me dźwięczne kosmiczny uderza wiatr,/ a struny jęcząc nie pękną? Dźwięk we mnie rośnie jak drzewo,/ wpija się w ziemię i ginie. Kondycja ludzkaA ludzie głusi i niemi/ z uśmiechem dźwigają niebo.