Borowski, Tadeusz Ruiny mgieł 2026-04-23 2022 Fundacja Wolne Lektury pol Tadeusz Borowski, Gdziekolwiek ziemia. Cykl poetycki, [Warszawa 1942]. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/borowski-gdziekolwiek-ziemia-ruiny-mgiel/ Domena publiczna - Tadeusz Borowski zm. 1951 Współczesność Liryka wiersz Bakalarska, Maria text Sekuła, Aleksandra Sałach, Monika Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. R https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7874.jpg Kuutamomaisema, Fanny Churberg, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7874/ Tadeusz Borowski Gdziekolwiek ziemia... Zmodernizowano interpunkcję oraz zapis zgodnie z obowiązującymi zasadami, np.: naukos > na ukos; napłask > na płask; dołem do zbiegu nieba i sinych krawędzi ciemności spadała > dołem, do zbiegu nieba i sinych krawędzi ciemności, spadała; muzyki rzeka przepływa milczenie staje się > muzyki rzeka przepływa, milczenie staje się; ku domom, toczonym przez > ku domom toczonym przez; tramwajów a linie lamp > tramwajów, a linie lamp. Ruiny mgieł Rzeka, Miasto, KsiężycNad rzeką, nad mostem wygiętym, nad naszą drogą --- pamiętasz/ księżyc pierwszego wieczoru czerwony i światłem wrący/ jakby wtopiony w lód. A dołem, do zbiegu nieba/ i sinych krawędzi ciemności, spadała smuga fioletu/ skłębionych chmur jakby rzekę jak strunę wyjęto z brzegów/ i położono na niebo. Kamienne filary mostu/ obrazem się kładły na wodzie i jakby nikły wpół fal,/ i tylko żelazne podbicia wisiały nad mrokiem. Zaś górą/ pięły się błyski zielone po zawieszonych drutach/ i cicho płynęły światła tramwajów, a linie lamp/ wznosiły na ukos auta i milcząc nikły na skręcie/ kształtów wzniesionych z mgły i drżących w przewiewie wiatru. Nad rzeką, nad mostem wygiętym, nad naszą drogą --- pamiętasz/ księżyc drugiego wieczoru blady i nisko leżący/ pomiędzy domem pokrytym czerwoną cegłą a drzewem/ wąskim w koronie, wysokim, kładącym na drogę cień,/ przez który szliśmy ostrożnie, stąpając pomiędzy liście/ i omijając gniazdo uwite u cienia gałęzi./ I ludzi milczących pamiętasz. Szybko mijali wzdłuż drogi,/ a mnie się zdawało, że w węzły splątany mijamy mrok,/ i tylko pieski maleńkie --- pamiętasz, jeden kudłaty / przebiegł nam drogę, a drugi --- śmiałaś się, że to ten sam/ tylko jaśniejszy trochę o długim, pociągłym pysku ---/ wskoczył w cień drzewa i w domu z mgły zbudowanym zniknął... Melancholia, Pamięć, WspomnieniaPo dniach minionych tylu, znad brzegu granicy zapomnień/ trzeba obrazy wieczoru nad rzeką, nad naszą drogą/ odwinąć znów ku pamięci, by nie zatracić w uśmiechu/ nad mgłą, nad refleksem cienia, nad lekkim drżeniem ciemności/ grozy i smutku mijania i prostym kształtom nie ufać... Pamiętam księżyce wieczorów, odległe, płonące lądy/ zastygłe kule eterueter --- wg daw. nauki niedostrzegalna substancja wypełniająca kosmos. Światłoi każde pamiętam światło,/ które się pięło do góry i milcząc, spalało się do dna,/ kładąc na domy, na drzewa, na wszelkie kształty przydrożne,/ nikły jak przelot ptaka odbłysk żółtawo-blady./ PrzemijaniePamiętam zsychały się drzewa i domy toczył czerwczerw --- pasożyt (larwa) żerujący na drewnie./ i kamień się kruszył pod stopą i tępe, ogromne milczenie/ wiało od brył ciemności, dźwięk wyraźniejszy niż krzyk/ zapadających się na dno. A jak otwarta żyła/ pulsem dymiło niebo i monotonnym echem/ krzyczały gdzieś nocne ptaki i biły skrzydłami o ciemność./ RuinyCiężar od drzew idący, od ruin nad brzegiem rzeki,/ od czarnych domów, wykutych z betonu, milczenia i mgły,/ przygniatał mi pierś i byłem tylko milczącym kształtem,/ jak one mgłą tylko, podatną wszelkim porywom powietrza... Tęsknota, WspomnieniaZ krawędzi zapomnienia miniony kształt odwinąłem/ i oto znowu idę nad drogą, nad mostem, nad rzeką,/ ku głuchym drzewom ciemności, ku domom toczonym przez czerw,/ i złudny dłoń chwyta cień, oczy wpinają go w ciemność:/ w rozlanym dymie obłoków, w drzew pochyleniu i w światłach/ kontur kładących przelotny, jawi się zarys twych rąk,/ lub przechylenie głowy, ostrożne, uważne i ciepły/ odbłysk uśmiechu i śpiewne, dalekie spojrzenie spod rzęs.../ Przepływa prąd muzyki przez struny, filary mostów/ wieczorny przewiewa wiatr i dłonią na płask uderza/ daleko za nasypami, może u bramy parku,/ i ciepłem wieje twych ramion i głosy ptaków u liści/ jak śmiech twój albo wołanie albo żarliwy szept... Kondycja ludzka, MuzykaA jednak człowiek jest struną, muzyki rzeka przepływa,/ milczenie staje się dźwiękiem i ból mijania odchodzi,/ i człowiek jest pełny po brzegi i wszelka tężeje mgła/ tym, co minione wieczorem i tym, co nadejdzie nocą,/ i wszelki się śpiew wypełnia, nuta pragnienia gaśnie... Nad rzeką, nad mostem wygiętym; nad naszą drogą --- milczące/ drzewa i domy ciemności i patrzajpatrzaj (daw.) --- patrz.: ruiny mgieł...