Borowski, Tadeusz Obrazy snu 2026-04-23 2022 Fundacja Wolne Lektury pol Tadeusz Borowski, Gdziekolwiek ziemia. Cykl poetycki, [Warszawa 1942]. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/borowski-gdziekolwiek-ziemia-obrazy-snu/ Domena publiczna - Tadeusz Borowski zm. 1951 Współczesność Liryka wiersz Jaworek, Natalia Bakalarska, Maria Sekuła, Aleksandra Sałach, Monika Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. R https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7874.jpg Kuutamomaisema, Fanny Churberg, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7874/ Tadeusz Borowski Gdziekolwiek ziemia... Obrazy snu W przejrzystych oczach powietrza stać trzeba i patrzeć w twarz/ chmurom, zwiniętym z oddali i krajobrazom nieba/ zmiennym jak migot fal, ujęty w kamienne brzegi./ Horyzont rzucony w krąg, brzeg nasycony sino/ rysuje koło ziemi, granicę ludzkim stopom/ złudną, kłamiącą spojrzeniu, bo skraj ostateczny nieba/ tu oczom spływa na ziemię jak wbity w skałę fundament,/ tam innym się oczom podnosi, nad czołem wisi sklepieniem/ i inny zakreśla krąg. Każdy nasz krok i ruch/ łamie okręgi nieba, kolumny wsparte o ziemię/ i mąci bezkarnie oczy powietrza, zmrużone badawczo. Sen, WiatrA może to wszystko jest złudą, snem jeszcze nieprzebudzonym,/ w którym dziwadła i kształty jak wiatrem na brzeg przygnane/ uchodzą w głąb oczu i straszą, a potem z falą snu/ spływają. Ujęci w brzegi ciała budzimy się nagle/ i tylko noc, noc wokół. I wiatr okiennice rwie... Nadzieja, Życie snemJeżeli ziemia jest snem, to trzeba dośnić do końca,/ i sen za życie wziąć, obrazom utkanym z mgły/ wierzyć jakgdyby były wykute z kamienia i brązu,/ za rzeczywiste brać kształt i ułamek kształtu,/ niedokończenie ruchu, czyjś wpółurwany głos,/ wiszący w powietrzu krok, wpółprzechylenie piersi,/ fragmenty imion i nazw, szczątki roztkanych form,/ i trzeba po ścieżkach iść, choćby powietrzem wiodły,/ ufając obrazom kamieni, jakby naprawdę były/ ciosanym z piaskowca brukiem, wbitym w powierzchnię ulic. Jeżeli ziemia jest snem, to trzeba dośnić do końca,/ i śnionym powietrzem oddychać i miłość i śmierć znać ze snu,/ i śnioną orać ziemię, budować nazwy na mgle,/ domy, drapacze chmur, nie patrząc, że lada podmuch/ rozkłębi i rozrzuci obrazy nierzeczywiste./ Ostrożnie trzeba iść, by stopą nie zdeptać kształtu,/ ręką nie przebić muru, ulic podmuchem nie skłębić,/ i napowietrznej budowli nie zwalić silnym oddechem. Jeżeli ziemia jest snem, to trzeba dośnić do końca,/ choć coraz cięższy sen, gdy formy nierealne/ kłębi od spodu dmący wiatr i rozwiewa w chmury,/ a śnione powietrze uchodzi i staje się coraz bledsze,/ i barwy miękną, ciepleją, płowieją jak akwarele,/ i coraz trudniej iść i być aktorem snu. A kiedy wyrwany jęk ust lub ręki ruch niecierpliwy/ rozwieje w połowie sen i dekoracje zburzy ---/ więc to jest przebudzenie? RozczarowanieOczom, spojrzenia niezwykłym/ ziemia porosła rośliną i wyłożona kamieniem,/ i szare domy czynszowe jakby sklejone z tektury,/ i księżyc wycięty z papieru na sztucznym schyleniu nieba ---/ wszystko się wyda snem lub z płótna zdjętym obrazem./ Ale już walki nie trzeba i bohaterstwa i wiary/ w ziemię, w powietrze i w kamień i można oddychać szeroko./ Kłamane znów horyzonty, ślad niewidzialny na ziemi/ kreślą okręgi nieba i fundamenty z mgły/ półkolem chwytają sklepienie, które nie wisi nigdzie./ Bezkarnie stopa przekracza kręgi wyryte w ziemi,/ przez oczy powietrza brnie, które nie patrzą nigdzie/ i są tylko kurzem i pyłem, wplątanym w ostre szczeliny,/ w których się łamie słońce i nie trzepocze źrenica... Obraz świata, Kondycja ludzka, SenGdziekolwiek ziemia jest snem, nieprzebudzonym jeszcze,/ uwierzyć trzeba w kształt i kochać senny pozór,/ na wietrze budować mgłę i wpół nie urywać snu./ Gdziekolwiek ziemia jest snem, tam trzeba dośnić do końca.