Borowski, Tadeusz Nocna elegia 2026-04-23 2022 Fundacja Wolne Lektury pol Tadeusz Borowski, Gdziekolwiek ziemia. Cykl poetycki, [Warszawa 1942]. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/borowski-gdziekolwiek-ziemia-nocna-elegia/ Domena publiczna - Tadeusz Borowski zm. 1951 Współczesność Liryka wiersz Bakalarska, Maria Sekuła, Aleksandra Sałach, Monika Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. R https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7874.jpg Kuutamomaisema, Fanny Churberg, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7874/ Tadeusz Borowski Gdziekolwiek ziemia... Zmodernizowano interpunkcję oraz zapis zgodnie z obowiązującymi zasadami, np.: naprzekór > na przekór; snu chciwe oddechy gdy płucom wydarto > snu chciwe oddechy, gdy płucom wydarto; rwiemy i ziemię padając, drzemy w agonii rękoma > rwiemy i ziemię padając drzemy w agonii rękoma Poprawiono błąd źródła: krzyczą sygnały: > krzyczą sygnały. Nocna elegia Ziemia, Niebo, Obraz świataJakże szeroka jest ziemia, ląd próchniejący w eterzeeter --- wg daw. nauki niedostrzegalna substancja wypełniająca kosmos.,/ przeryty dróg wąwozami, wyschłymi jak rzek łożyska./ Stalowy, niski klosz nieba fioletem nocy się błyska/ i drży od świetlnych eksplozji milionów odległych gwiazd./ W czarne rzucone przestrzenie po niewidzialnych orbitach/ cyrklem wyrżniętych w eterze kołują gwiazdy ogniste./ Jak nietoperze upiorne głąb przerzynają ze świstem,/ nie mogąc się wyrwać z węzłów dziwacznie splątanych elips./ Z wysiłkiem eter borują i w męce krzyczą sygnały./ Umarłe oczy przestrzeni niezdrowym blaskiem zaległy:/ kiedyż się elips sprężyny ze świstem stali odegną,/ a gwiazdy przed siebie runą, rwąc wodospadem przestrzeń?/ CierpienieSamotność i męka świecenia, męka wiecznego obrotu/ tężeje jak ból w kręgosłupie. Gwiazdy falami krzyczą./ Wstrząsane niebo wszechświata falami światła przebiega/ i drży jak skóra żołnierza, gdy się podrywa z okopu. Na próchniejącym globie od lat milionów oślepłym,/ przeżarci rtęcią księżyca, upiornie trupią poświatą/ krążymy po drogach wykutych jak ślepcy ręce podnosząc./ W żyły nam wżera się cisza i bryzga brunatną krwią,/ która tężeje w dziwaczne kontury krzaków, w łamane/ ostre kratery i zbocza, ssąc nocne zatrute powietrze./ Pod niebem z lodu wykutym jak gdyby w śnie lunatycznym,/ w przemożnym rytmie jak oddech, stawiając nogę przy nodze/ od lat tysięcy krążymy ziemią tylekroć zdeptaną./ Załomy cieniów i ostre, stężałe w martwym grymasie/ płaszczyzny rtęci badamy ostrożnie palcami stóp,/ idąc przez ziemi most nad rwącym nurtem eteru. Zarysy gór, rozkład blasków, w księżycu niepewnych jak sen,/ i sen, snu chciwe oddechy, gdy płucom wydarto powietrze,/ kreślimy dłonią na piasku, na przekór wiatrom i deszczom./ Namokłe ziemi okruchy w faliste linie zwijamy/ jak z papirusów czytając zamierzchłe znaki kabałykabała --- mistyczna nauka w judaizmie, powstała w średniowieczu; kabaliści stosowali w swych dociekaniach kombinacje liczb i liter, którym przypisywali głębsze znaczenie../ W rękach ważymy grudy, z gór odzieramy kamienie,/ krwawią się dłonie, drży serce jak nocny świetlisty ptak,/ kiedy się prężąc do skoku sznury z eteru kręcone/ rwiemy i ziemię padając drzemy w agonii rękoma. Oto niebo jak strop fabrycznej hali drgającej od maszyn/ biegnie kosmiczną falą, napina się z chrzęstem jak łuk,/ i ziemię sobą zaciska, gniewną walczącą pięścią./ Kondycja ludzka, Cierpienie, Śpiew, Koniec świataOto wdeptani po piersi w granit rozdarty na piasek/ dźwigamy oczy z wysiłkiem, wznosimy wzroku kolumny,/ dzierżące nieba kopułę, ogromne ciążenie gwiazd,/ a w płucach ucisk nieznośny, a piersi ciężar przygniata,/ na wylot przeżarta rtęcią z serca wypływa nam krew./ Oto wszechświata ciężar, walący się na nas lawiną,/ dźwigamy i ręce wznosimy w niebo, zmarszczone jak brew./ Z globu, co spróchniał w eterze, milionom odległych gwiazd/ jak żagiewżagiew --- pochodnia, płonący kawał drewna. płonącą rzucamy ludzki, samotny śpiew