Borowski, Tadeusz Muzyka sfer 2026-04-23 2022 Fundacja Wolne Lektury pol Tadeusz Borowski, Gdziekolwiek ziemia. Cykl poetycki, [Warszawa 1942]. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/borowski-gdziekolwiek-ziemia-muzyka-sfer/ Domena publiczna - Tadeusz Borowski zm. 1951 Współczesność Liryka wiersz text Jaworek, Natalia Sekuła, Aleksandra Sałach, Monika Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. R https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7874.jpg Kuutamomaisema, Fanny Churberg, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7874/ Tadeusz Borowski Gdziekolwiek ziemia... Muzyka sfer Uwspółcześniono fleksję, np.: czemże > czymże. Poprawiono błędy źródła: stężała > stężałe, powierzchnie > powierzchnia Czas, ŚwiatłoStaszku, mój przyjacielu, minionych dni coraz więcej,/ co dzień powtarza się gra odpływu światła i cienie/ falami do stóp podchodzą, jak bluszczem pną się pod okna/ i chwieją się drzew koronami. Ty przecie wiesz, że Obraz świata, Kondycja ludzkadno nieba,/ ziemię, depczący, jakże możemy znać lśniącą powierzchnię?/ Gdy światło na dnie ucichnie i wiatr już nie dmie wzdłuż ziemi/ stężałe lodem nocy łamie się niebo w refleksy,/ które są może odbiciem świateł okrętów płynących/ po szlakach morskich wszechświata i wcale nie są gwiazdami./ W snach, które po mnie sięgają, fale łopoczą o dno,/ słychać daleki jęk syren, kwilenie kosmicznych mew,/ głosy i śpiewy nieznane, i szmer monotonny motorów./ Czujne zwierzęta drżą, wilgotne nozdrza podnoszą/ ku muzyce sfer i wiedzą, a człowiek jest głuchy, gdy nie śni... Staszku, mój przyjacielu, minionych dni coraz więcej,/ Świtco dzień powtarza się gra odpływu cieni i światło/ wlewa się w puste arterie i akwedukty ulic./ Powierzchnia nieba z odbłysków świateł dźwignięta opada,/ rozpływa się, wsiąka w szczeliny i rzeką płynie, strumieniem,/ kurzem osiada po drogach, które gdziekolwiek wiodą.../ MelancholiaJakże zaufać drogom i ptaki przelotne ukochać/ nam, mijającym? Muzyka siedmiu niebieskich sfer/ szklane półtony wywodzi ze śpiewu nocnych okrętów./ Narkotyk jawy mnie truje i kształty, światłem wyryte/ kaleczą wzrok. Jakże trudno oderwać się stopom od ziemi/ i dno horyzontu deptać i mijać, Staszku, jak trudno... PrzemijanieStaszku, mój przyjacielu, czymże jest światło i cień,/ czymże są rzeki nieba, które się toczą i toczą,/ czymże jest ból mijania? Kamień wdeptany w drogi/ w kurz się rozpada, niszczeje, widziadło trwalsze nad kształt/ zalega mi wzrok: Los, Muzykato ludzie, struny muzyki sfer/ drżą dźwiękiem, jakby uśpieni, a ptaki na węzłach wiatru/ to nuty, rzucone na niebo. I dłoń dyrygenta się waży/ ostrożnie, lekko w powietrzu: patrz, biały gołąb okrążył/ kopułę drzewa i lot swój wyminął w ułamek taktu... Staszku, mój przyjacielu, a czymże jest muzyka sfer/ jak nie milczeniem kształtów minionych i zapomnianych?