Borowski, Tadeusz Imiona rzeki 2026-04-23 2022 Fundacja Wolne Lektury pol Tadeusz Borowski, Gdziekolwiek ziemia. Cykl poetycki, [Warszawa 1942]. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/borowski-gdziekolwiek-ziemia-imiona-rzeki/ Domena publiczna - Tadeusz Borowski zm. 1951 Współczesność Liryka wiersz text Bakalarska, Maria Sekuła, Aleksandra Sałach, Monika Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. R https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7874.jpg Kuutamomaisema, Fanny Churberg, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7874/ Tadeusz Borowski Gdziekolwiek ziemia... Zmodernizowano interpunkcję oraz zapis zgodnie z obowiązującymi zasadami, np.: jakgdyby > jak gdyby; za taflą wody zamglone i niewyraźne > za taflą wody, zamglone i niewyraźne. Imiona rzeki Noc, Światło, CieńTo dziwne i jakby śnione: w głębokich cieniach wieczoru/ zapadać w wąskie aleje, na ślepych ścianach ciemności/ wzrok zatrzymywać i szukać czarnych, bezlistnych gałęzi,/ które na sinym tle nieba jak linie dziwnego pisma/ położył wiatr i rozwiewa znaki jak struny dymu./ Światło dalekich okien, odbłyski gwiazd i blask oczu/ po korze się wolno ślizgają, cienie od spodu wychodzą/ i refleksrefleks --- błysk, smuga odbitego światła. biegnie wzdłuż krat i niknie w oddali alei,/ a drżenie przebiega jak fala wzdłuż miękkich odcieni nieba,/ rozdartych u dołu ciemnością kamiennych domów i słupów/ płaskich jak dekoracje, ostrych i nierzeczywistych... Życie snemTo dziwne, jak gdyby śnione a jakby żywe, bolesne:/ aleją wieczorną iść, na światła i cienie patrząc/ jak na wędrowny teatr, być wiatrem i być gałęzią/ chwianą na nieba tle i niebem być i odcieniem/ niedostrzegalnym nieba Rzekai w kształtach mijać i płynąć/ jak gdyby prądem rzeki, a każdy kształt jest falą,/ która samotnie się wznosi i milcząc, samotnie opada... I tylko jedno mieć ciało jak obcej rzeki nurt,/ które podnosi się falą jak cień, jak gałąź, jak wiatr/ i mija samotne i nieme i jest tylko błyskiem przelotnym/ na dekoracji zdarzeń... Sennachodzi sen i znużenie,/ przeciąga zimny powiew, drży ciało i usta bledną,/ a kształty się w snach mieszają i wszystko jest dziwnie obce/ jak pogmatwane linie pisma, które na niebie/ drzew gałęziami pustymi powoli rysuje wiatr.Błądzenie, Woda, ObcyTo dziwne: aleją iść i nie poznawać znajomych/ kształtów i zwykłych nazw domu, latarni, kamienia,/ i twarze widzieć przyjaciół jakby za taflą wody,/ zamglone i niewyraźne. Usta w pół krzyku rozwarte/ gdzieś przeciekają, spływają razem z chybotem fali/ i oczy we mnie wpatrzone, pełne wyczekiwania/ kłębią i mącą się w bryzgach pękniętej szklanej powierzchni/ płonącej ogniem fosforufosfor (chem.) --- łatwopalny pierwiastek chemiczny, znany z emisji światła w reakcji z tlenem.. Fałduje się falą niebo,/ syk prądu jakby struny pękniętej akord i drżenie.../ I znowu gałęzie drzew i refleks wzdłuż krat żelaznych/ i cieniem opada pismo, imiona rzeki mijania. Melancholia, Samotność, PrzemijanieTo dziwne, jak gdyby śnione a jakby żywe, bolesne:/ wieczorną aleją iść i nie poznawać znajomych/ kształtów i zwykłych nazw i twarzy przyjaciół zapomnieć,/ a światłem być tylko i cieniem, samotne, nieme mieć ciało/ i falą być obcej rzeki i tylko mijać i mijać...