Borowski, Tadeusz Ekloga czwarta 2026-04-23 2022 Fundacja Wolne Lektury pol Tadeusz Borowski, Gdziekolwiek ziemia. Cykl poetycki, [Warszawa 1942]. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/borowski-gdziekolwiek-ziemia-ekloga-czwarta/ Domena publiczna - Tadeusz Borowski zm. 1951 Współczesność Liryka wiersz Jaworek, Natalia Sałach, Monika Sekuła, Aleksandra Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. R https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7874.jpg Kuutamomaisema, Fanny Churberg, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7874/ Tadeusz Borowski Gdziekolwiek ziemia... EklogaEkloga --- gatunek lit., utwór ukazujący wyidealizowane życie wiejskie; sielanka, idylla. czwarta Już się podnoszą świtania, pierścienie Saturna bledną,/ i czas godny pieśni nadchodzi. Niech mówią usta człowieka. NaturaRzeka odrzuca brzeg, morzem się wzdyma u ujścia,/ rozwiewa się struna dymu i bezpowrotnie milknie,/ parują obłoki i ziemie, piaski i mgły skłębione/ półkolem unosi wiatr za falujący horyzont./ I oto linie ognia, które przerżnęły ziemię,/ i oto ludzki krzyk piersi otwartych ołowiem/ przewija się za horyzontem, na zboczu kulistym ziemi/ w muzykę, w rytm i śpiewanie. Ze stepów, dalekich stepów/ kamienne wychodzą miasta, rzucane są mosty i drogi,/ dzwonią o cegłę kielnie i sztywne chwieją się piony./ Miasto, Koniec świataNa zbiegu szerokich alej, na skraju gładkich chodników/ kopuły drzew się podnoszą a kwiaty na skwerach i placach/ pełne są pszczół i motyli. I gwarne są domy wymiany,/ kroją i ważą towar, zwierzęta ciągną ciężary/ i świszczą baty w powietrzu. A ponad miastem jak dym/ rysuje się z gry obłoków Bestii śmiejąca się twarz. Drzewa powietrzem owite drżą jakby były strunami,/ i niebo zza widnokręgu jak fala nad ziemią się wznosi,/ odbłyski przelotne gwiazd i skrzydła ptaków tężeją/ jak kształty dziwacznych owadów w przejrzystym stwardniałe bursztynie/ I oto fale nieba łamią się z trzaskiem jak drzewo/ i oto kamienne ulice pełne są wiatru i mgły,/ a domy są tylko obrazem, kształt rzeczywisty blednie,/ i dźwięk i muzyka cichną, w innych rejonach brzmią,/ gdzie słychać trzepot przepiórek i traw rozwiewanych nucenie.../ Brukiem łopoczą cienie. Walka, Theatrum mundiPrzez zgniłe, zielone mundury/ przewiewa blask metaliczny i skrzy się jak złomy pirytu./ I bronie świecą się trupio, bez dźwięku strzelają armaty,/ migoczą cienie pocisków i dygoczące na wietrze/ jak odtrącone liście zsuwają się cienie bomb,/ i tętni bruk echem desek scenicznych teatru kukiełek./ A w oczach tych, którzy żyją, w strzępach, w odbiciach mgły/ rysują się oczy Bestii, dłonie chwytają karabin,/ i kształty z mgły i powietrza i oczy z obłoków utkane/ stają się rzeczywiste, armata huczy i motor,/ i płoną linie ognia, piersi otwarte ołowiem,/ i znowu zza horyzontu kamienne wychodzą miasta... Poezja, HistoriaJuż się podnoszą świtania, pierścienie Saturna bledną,/ nadejdzie czas godny pieśni i będzie przeklęta pieśń.