Borowski, Tadeusz Czasy pogardy 2026-04-23 2022 Fundacja Wolne Lektury pol Tadeusz Borowski, Gdziekolwiek ziemia. Cykl poetycki, [Warszawa 1942]. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/borowski-gdziekolwiek-ziemia-czasy-pogardy/ Domena publiczna - Tadeusz Borowski zm. 1951 Współczesność Liryka wiersz Bakalarska, Maria Sekuła, Aleksandra Sałach, Monika Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. R https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7874.jpg Kuutamomaisema, Fanny Churberg, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7874/ Tadeusz Borowski Zmodernizowano interpunkcję oraz zapis zgodnie z obowiązującymi zasadami, np.: z pod > spod; melodje > melodie; brwi, zmarszczonych boleśnie, oczy człowiecze patrzą > brwi zmarszczonych boleśnie oczy człowiecze patrzą; uda w uścisku darte i płuca dusi > uda w uścisku darte, i płuca dusiPoprawiono błąd źródła: się wozów stalowych, Żelazny krok > się wozów stalowych. Żelazny krok Gdziekolwiek ziemia... Czasy pogardy Spod brwi zmarszczonych boleśnie oczy człowiecze patrzą:/ napina się nieba cięciwa i drogi leżą jak strzały/ drżące w porywach wiatru. Ścieżki wijące się kręto/ sztandarem kurzu w niebo po stopniach wiatru wstępują/ i suche świeci słońce i chmury za ziemię uchodzą./ WojnaA dołem wieją chorągwie, cienki piszczałekpiszczałka (muz.) --- ludowy instrument dęty w formie rurki z otworem wargowym i kilkoma otworami bocznymi, tradycyjnie wykonany z kory drzewnej. Inaczej fujarka. jęk,/ grzmot bębnów i warkot ciągnie się wozów stalowych./ Żelazny krok barbarzyńcy wypala zboże na polach/ i kładzie pieczęć pożaru na miasta gościnnie otwarte./ Spod czół okrążonych żelazem zmęczone płoną oczy/ i barbarzyńców gardła o pieśń wołają, o pieśń. Spod brwi zmarszczonych boleśnie oczy człowiecze patrzą:/ oto są miast ulice, szczelnie kamieniem wybite./ PrzemocMiarowy, żelazny krok i sytych gardzieli śmiech/ przerzyna wysoki pisk kobiet i spazm i miłosny szloch./ Dławione są piersi podatne, uda w uścisku darte,/ i płuca dusi woń potu i krwi kobiecej./ Palą się sino okna, muzyka w salach jaskrawych/ o nazwach meduz lub ptaków zawodzi dzikie melodie,/ jadło rzucają na stół, na brzuch wylewają wino/ i gdy pijane źrenice mętnieją światłem do dna,/ gardła spalone wódką o pieśń wołają, o pieśń. Niewola, OkrucieństwoSpod brwi zmarszczonych boleśnie oczy człowiecze patrzą:/ gromady niewolników pędzone po ścieżkach leśnych/ zwalają drzewa siekierą, pnie wydzierają z ziemi,/ palcami rwą korzenie, ciągną rękoma pług,/ i w korytarzach podziemnych, w czarnej wykutych skale/ łamią kamienie spod stóp, dźwigają z nich piramidy,/ bladzi, przeżarci głodem, padają dozorcom u nóg/ i skomląc o chleba okruchy pod świstem bata mrą./ Z piersi ich bluzga krew, w martwych kałużach gnije,/ lecz nim zadławią im usta, piersi zadepczą stopą,/ umierających gardła o pieśń wołają, o pieśń. Pamięć, Przemijanie, VanitasSpod brwi zmarszczonych boleśnie oczy człowiecze patrzą:/ przeminie żelazny krok, chorągwie dymu się zatlą,/ umilknie kobiet pisk i zawodzenie pobitych,/ pomniki nasze i bronie i tarcze pójdą na łom,/ i ślady zawieje wiatr. Wnuk nasz z kobiety zrodzony/ zwycięzcy i niewolnika imion zapomni na zawsze. Poeta, Poezja, ŚwiadekSpod brwi zmarszczonych boleśnie oczy człowiecze patrzą/ i milczy poety pieśń w gniewnie ściśniętych ustach...