Birkenmajer, Józef 2014-08-11 2010 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, a korektę ze źródłem wikiskrybiowie. Dofinansowao ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/birkenmajer-wycieczka-opuszczony-okop/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Józef Birkenmajer zm. 1939 Józef Birkenmaje, Wycieczka, Poezje, Warszwa 1932. http://pl.wikisource.org/wiki/Wycieczka_%28tomik%29/ Wiersz Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Opuszczony okop text0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3336.jpg New visions of the Dark Forest (II), joansorolla Creative Commons site@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3336 Poezja DCC.WL-XXI 3MN Józef Birkenmajer Wycieczka Opuszczony okop Opuszczony okopie, zapomniany okopie! / O ty śladzie ostatni, śladzie nieukojny / przeogromnej, okrutnej tej wojny, / co lat siedem po całej szalała Europie, / całą ziemią wstrząsała do posad, / w perzynę obracała krocie ludzkich osad, / ludzkich istnień gasiła tysiące, --- --- / cichy siedzę nad tobą --- i w głębi twej topię / me spojrzenie --- bezsłowne --- gorące... Opuszczony okopie --- wijący się kręto, / jak olbrzymia tętnica lub żyła! / W ową krwawą godzinę, z płomienia poczętą, / w tobie przecie krew żywa tętniła! / Krew tętniła i wrzała w gorącym ukropie, / ból się w tobie przyczajał, jak w zszarpanym nerwie; / krwawych ludzi gromady, nędzą zżarte i wściekłe, / pełzły w tobie, jak gdyby robactwo po ścierwie... / Rany w sobie taiłeś zapiekłe --- --- / zapomniany, opuszczony okopie! Opuszczony okopie --- o pospólny grobie, / o męczeński cmentarzu ty bratni, / który szarzy żołnierze-skazańce, / na żer posyłani armatni, / już za życia kopali w ziemi --- samym sobie! / Jakże ścichły twe rowy, twe schrony, twe szańce, / które --- błyskawicowym biegnące zygzakiem --- / waliły ongi w ziemię --- albo w nieboskłony --- / piorunem, co tnie, pali, miażdży i osłupia!... / Gromy stlały... i wszędzie --- jakbyś posiał makiem --- / taka cisza cmentarna i trupia... / Tu-owdzie drut kolczasty --- rdzawy --- niesprzątniony --- / widnieje --- niby strzępek cierniowej korony --- / i dawnego męczeństwa jedynym jest znakiem... Opuszczony okopie --- zapomniany okopie! / Jakżeś ty się z latami odmienił! / Pamiętam, żeś był niegdyś jak rozwarta paszcza / hieny, która chciwie padlinę pożera / i ze stygnących trupów z lubością krew żłopie... / A otoś się, jak ogród, rozkwiecił, zazielenił, / cały w kwiatach, jagodach i haszczach... / Twoich twardych poprzecznic groźna, ostra krawędź, / która niegdyś zionęła ogniem kulomiotów, / dziś się układła cicho przy mej stopie, / potulnie do ziemi się spłaszcza, / jak pies, co na skinienie pana swego gotów... / Krzewy leśne, co --- niby druga tyraljera --- / czołgały się nisko po ziemi, / wznoszą się wzwyż, gałęźmi chwiejąc zielonemi, / szelestem mnie wzywają: «Chodź, z nami pogawędź! / Chodź, chodź, nasz żołnierzyku! My stare kamraty! / Cóż to?... I ty się także odmieniłeś z laty?...» Opuszczony okopie, zapomniany doszczętnie, / mnie jedynie nie schodzący z pamięci! / Zagubiłeś się wśród mchów i ścieżyn, / wśród paproci i wrzosów i jeżyn: --- / widać pragniesz, by nie wiedział nikt o twojem piętnie / ludzkiego przekleństwa i sromu, --- / żeby ludzie, boleścią lub wstydem przejęci, / nie chcąc na własne dzieło niszczycielskie patrzeć, / nie próbowali śladów twych ostatnich zatrzeć... / Choć kiedyś, gdy ich znagła szał ogarnie nowy, / znów na siebie się rzucą --- zajadli --- / i znów się do kilofa wezmą i do szpadli, / zaczną w ziemi strzeleckie ryć rowy... / Dziś --- nie jesteś potrzebny nikomu... Cichy siedzę nad tobą --- zapomniany okopie... / Obaj milczym --- nie mówim ni słówka. / Obaj --- skryci w gęstwiny splot bujny --- / wytężamy wzrok ostry i czujny, / niby na pastwę losu rzucona placówka... / Patrzę --- słucham --- czy swego czy wroga wytropię... / Wśród twych wnęków, twych zapadłych kabin, / maskowanych kobiercem gęstych, jasnych muraw, / wytężam wzrok przed siebie --- i czuwam jak żóraw --- / i w pogotowiu wciąż jestem... / A gdy ZJAWY nadejdą --- w widzie czy niewidzie --- / wówczas za pierwszym lekkim ich stopy szelestem / zerwę się, myśl w ich stronę zmierzę jak karabin, / wołając: «Stój!... Kto idzie?!...» 1930