Birkenmajer, Józef 2014-08-11 2010 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/birkenmajer-wycieczka-meorum-prime-sodalium/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Józef Birkenmajer zm. 1939 Józef Birkenmaje, Wycieczka, Poezje, Warszwa 1932. http://pl.wikisource.org/wiki/Wycieczka_%28tomik%29/ Wiersz Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Meorum Prime Sodalium text0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3335.jpg Diorama Large pic, viviannedraper@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3335 Poezja DCC.WL-XXI Józef Birkenmajer Wycieczka Meorum Prime Sodalium Poprawiono błąd źrółda: ogrodze --- > ogrodzie Pamięci porucz. Jana Surzyckiego poległego w obronie Śląska w maju 1921 roku Kwiaty --- i kwiaty wokoło, / jak w czernichowskim ogrodzie... / Idę za tłumem --- i pochylam czoło / przed tą trumienką tła przodzie. Słońce na rosy kroplach połyska tęczowo, / precz rozgania ostatki porannej omroczy. / Idę, idę z opuszczoną głową --- / i w ziemię utkwiłem oczy. Planty, odziane barwą zieloną i krasną, / szelestem wiatru gwarzą i ptaszęcą pieśnią... / Czyliż tym ludziom, co na wieki zasną, / dawne sny szczęścia się odeśnią? Skrwawiona szabla na trumnie / i białych kwiatów wiązka... / Przywieźli, przywieźli ku mnie / Jasia mojego ze Śląska! Przywieźli --- by we mnie rozpalić / tę jego śmiertelną ranę, / by w mojej duszy utrwalić / te rysy, tak dobrze mi znane! / Przywieźli --- do wspólnych szeregów / raz jeszcze --- ostatni --- powołać / dwóch druhów-przyjaciół, najpierwszych kolegów, / co razem przez życia szli połać; dwóch druhów-kolegów, związanych przyjaźnią / jut od lat dwudziestu --- czy więcej... / Bośmy przyjaźń zawarli --- braterstwo broni --- / już w dobie życia dziecięcej. Pamiętasz, Jasiu, czas ten piękny, czas młody, / gdyśmy śnili o bitwach-piorunach, / gdy z mym koniem drewnianym biegł chyżo w zawody / twój siwy koń na biegunach? Pamiętasz o mej strzelbie, o twej lancy kończastej, / o tych naszych rycerskich zapędach, / gdyśmy szablą rąbali pokrzywy i chwasty, / co tłumiły nam kwiecie na grzędach? Wszelki chwast był nam wrogiem --- więc zaciekłym atakiem/ myśmy nań nacierali --- zwalczali --- tępili. / Bośmy wiernie i święcie służyli pod znakiem / wonnej Róży i przeczystej Lilji. A gdy wiedliśmy długie przyjacielskie rozmowy, / nieraz jeden przed drugim to wyznał, / że tak samo za Polskę kiedyś walczyć będziemy, / gdy do czynu nas wezwie ojczyzna. / Obietnica spełniona już... W porę-ż / sen się ziścił, w dzieciństwie wyśniony! / Danem było nam chwycić za oręż / w świętej sprawie, dla kraju obrony. A po wielkiej, po zwycięskiej wojnie, / ty, co-ś dług żołnierskiego spłacił obowiązku, / poszedłeś znowu krwią szafować hojnie / za naszych braci na Śląsku. W czystem cię polu znaleźli --- / przy tobie --- krwi kałuża grząska --- --- / I tu cię do mnie przywieźli --- / Jasia mojego ze Śląska!... Przed ludzi rzeszą idziesz przodem --- / twa szabla odbłyska się w słońcu --- --- / Za twoim dziś, Jasiu, przewodem / idę --- na szarym gdzieś końcu... Na lawecie cię wiozą armatniej --- / dziś, choć młody, od wszystkich tyś starszym! / Dzisiaj, Jasiu, już po raz ostatni / żołnierskim z tobą kroczę marszem! O, na wieki będziesz mi żywy, / choć zabrany śmiercią nielitosną. / Nie zgłuszą twej mogiły chwasty i pokrzywy, / lecz na nie wonne róże i lilje wyrosną. / Kwiaty --- i kwiaty wokoło, / jak w czernichowskim ogrodzie... / Idę za tłumem --- i pochylam czoło / przed tą trumienką na przodzie... 1931