Birkenmajer, Józef 2014-08-11 2010 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/birkenmajer-wycieczka-medytacje/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Józef Birkenmajer zm. 1939 Józef Birkenmaje, Wycieczka, Poezje, Warszwa 1932. http://pl.wikisource.org/wiki/Wycieczka_%28tomik%29/ Wiersz Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Medytacje text0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3334.jpg Lapis Pools of Limpid Blue, swanksalot@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3334 Poezja DCC.WL-XXI Józef Birkenmajer Wycieczka Medytacje W cieniu stuletnich buków nad wąwozem, / koło klasztoru na górze Alwerni, / smutny Panjezus siadł na kolumience; / rękoma --- spętanemi konopnym powrozem --- / podpierał głowę skrwawioną, / boć ją przygniotła korona z cierni / i srodze cięży Mu pono... Usiadł Pan Jezus w smutku okrutnym, / myśli o Swojej męce, / o Swych krzyżowych stacjach... Pod Panjezusem smutnym, / koło wyrębu, na drewnianej ławie, / nieraz w godzinę wieczorną / pogrążony w medytacjach / siadałeś, ojcze Czesławie, / aby odmawiać swe modły / albo kronikę spisywać klasztorną... Gwarzyły z tobą korne mniszki --- jodły, / gwarzyły z tobą bernardyny --- buki / w burych a szorstkich habitach, / niby dysputę z tobą wiodły, / choć twej nie miały nauki. Jednakże czasem w ich szumnych rozchwiejach, / w ich modlitewnych zachwytach, / słyszałeś opowieść rzetelną / o dawnych dziejach, / któreś spisywał do kronik. I w takiej chwili / nieraz ci szeptał cicho pasikonik: / Cyt! już śpią, śpią snem wiecznym, pod kruchtą kościelną/ ci, co tu niegdyś żyli!... Pod Panjezusem smutnym, / na zielonej murawie, / hasały sobie wróbelki, / z rozgwarem buńczucznym, i butnym i chutnym / wzajemnej z każdym szukały zaczepki --- / i zaglądały w twarz twoją ciekawie / i za nic sobie mając wzrost twój tęgi, krzepki, / nieraz w poufałości i śmiałości wielkiej / dziobały twoje trepki; / ty dobywszy z zanadrza kawał chleba suchy, / sypałeś im okruchy... Kędyś za borem Szymoty, / poza Kwaczałą, Lipowcem, / chował się słońca krąg złoty; / wieczór już zwolna szarym pokrowcem / osłaniał łąki, łoźniaki, zagony, / jakby kościelne barwne feretrony, / po procesyji znów złożone w kącie... Za mgłą się kryły babiogórskie szczyty / daleko --- na horyzoncie, / głowy w kaptury wełniane odziawszy, / jak zakonnicy zamodleni w stalach... / Rąbek zórz się czerwienił --- od serc ludzkich krwawszy... Z rąk twych, ojcze Czesławie, wypadał różaniec / i mimowoli zamykał się brewjarz, / gdyś, od psalmu wersetów / twarz odrywając, wznosił wygoloną głowę, / a wzrok twój, w którym płonęły zachwyty, / błądził po ziemskich okolach, oddalach / aż poza świata kraniec --- / wszędy, wszędy, gdzie miłość Bożą ty rozkrzewiasz... Liczyłeś te wzgórza i wzgórki / jakby żywego różańca paciorki, / na srebrną Wisły nawleczone wstęgę; / wertowałeś stubarwne łąki, pola, niwy, / niby inicjałami zdobną starą księgę; / patrzyłeś na sterczące pośród górskich grzbietów / strzeliste krzaki jałowcowe / i na te zorze szkarłatne, / co nad niemi płonęły jak świece roratne; / wzrokiem nabożnym / zatrzymywałeś się przy każdym krzyżu / przydrożnym, / jak gdyby przy ołtarza mensie... Wiatr, który śpiewał poszumów gwarem / i wierzchołki żywicznych świerczyn tarmosił, / aromaty upojne z łąk i pól przynosił, / jak ministrant co srebrną kadzielnicą trzęsie... A tyś swe serce w górę wznosił, / jakgdybyś tym cennym puharem / w ręce Boże za braci swych, ludzi, wypijał / wino szlachetne, ożywczy kordyjał / miłości --- powszechnej a żywej... Te łąki --- lasy --- rzeki --- na górach --- na niżu --- / ogarniałeś miłością i błogosławieństwem, / zowiąc je bracią własną i rodzeństwem, / jak niegdyś mistrz twój --- prostaczek z Asyżu... Cieszyły cię ich wonie, ich gędźby, ich blaski, / a nawet tam gdzie chłodne rozsiadły się cienie / i kędy wrzały niesnaski, / słałeś słowo pociechy --- albo rozgrzeszenie / i promień Bożej łaski; / tam zaś gdzie boleść widziałeś i ranę, / wznosiłeś ręce szorstkie, spracowane, / jakbyś chciał wziąć na siebie wszelkich mąk stygmaty... Siedział Panjezus smutny, Jezusinek, / na kolumience kamiennej; / chwilowy ino miał tu odpoczynek, / bo zaraz dalej pożeną Go katy / drogą krzyżową --- hań na Kalwaryją --- / podług Bóg-Ojca woli nieodmiennej... / Przysiadł, aby se spojrzeć, jak tu ludzie żyją, / jak się radują i cierpią, / jako się krzywdzą i miłują, / jakie zamiary, jakie myśli snują, / skąd wiarę i nadzieję czerpią, --- / czy wszystko jest, jak było przódziej, / kiedy to On --- Panjezus --- mieszkał pośród ludzi. / Miłość i boleść miał na twarzy / dwie najmożniejsze w świecie, wszechrodzące siły, / a Jego oczy przesmutne mówiły, / że boleść On odbiera, a miłością --- darzy... Patrzył --- --- a świat się zwolna zanurzał w omgławie / i rosy łzy perliste świeciły na trawie... 1925