Birkenmajer, Józef 2014-08-11 2010 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/birkenmajer-wycieczka-listy-matczyne/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Józef Birkenmajer zm. 1939 Józef Birkenmaje, Wycieczka, Poezje, Warszwa 1932. http://pl.wikisource.org/wiki/Wycieczka_%28tomik%29/ Wiersz Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Listy matczyne text0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3333.jpg letters, Muffet@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3333 Poezja DCC.WL-XXI Józef Birkenmajer Wycieczka Listy matczyne (Wiersz odznaczony pierwszą nagrodą na konkursie w Krakowie) Na dnie najgłębszej, najcichszej szufladki, / ukrytej w biurku --- niby dusza w ciele --- / chowam skarb wielki: listy mojej matki / pisane do mnie przez różnych lat wiele. / Tu, gdzie ich żadne nie dosięgną zgiełki, / leżą spokojnie --- jak w morzu perełki. Niegdyś latały --- niby białe ptactwo --- / na śmigłych skrzydłach --- hen w świat gdzieś odległy.. / Dziś, zakończywszy bezdomne tułactwo, / na jedno gniazdo gromadnie się zbiegły / i tutaj rzeszą zgodną i bezgwarną / --- snać pomęczone lotem --- wraz się garną. Ja im przytułek dałem i gościnę --- --- / zabiegiem tutaj zebrałem je skrzętnym --- / i wydzierałem te listy matczyne / losom złowrogim i ludziom niechętnym. / Były mi zawsze przedmiotem mej troski / i strzegł ich pilnie afekt mój synowski... Nie zniszczył mi ich burz rozlicznych zamęt / (jak to się stało --- nigdym nie wyświetlił! ). / Już tu i ówdzie przybladł w nich atrament, / a papier pożółkł, zszargał się i zetlił ---/ i rzekłbyś, że go lada siła zetrze, / jak liść jesienny, miotany na wietrze. Lecz na tych kartkach wytartych i wiotkich, / co zwiędły, mamo, jak twoje oblicze, / ileż uśmiechów --- jako ono --- słodkich! / jakież w nich siły biją tajemnicze, / jakież --- w młodości duchowej rozkwicie --- / drga w nich przepiękne i prawdziwe życie!... Niby to jeno cyfry i litery --- --- / a przecie w każdej literze i cyfrze/ kryje się serca twego okruch szczery, / tętnią, śpiewają uczucia najżywsze --- / bo twego pisma misterne przędziwo/ jest jak żył siatka, krwią nabiegłych żywą... W samotnych chwilach wyjmuję te listy/ i odczytuję od deski do deski. / Wtedy mi w sercu zdrój wytryska czysty/ i w duszy spokój jawi się niebieski/ i tonę cały w czarownej powieści, / obejmującej --- lat moich trzydzieści... Pierwszy z nich --- w drżącym nakreślony tonie: / cicho się zwierzasz matce swej... ponieważ / czujesz, że oto zagościł w twem łonie / ktoś, kogo pragniesz --- kogo się spodziewasz --- / ktoś, kto twojemu sercu jest już bliski... / W chwiejnych literkach lśnią szczęścia pobłyski... / Dalej --- w następnych listach kilkunastu / dźwięczą wyrazy serdecznej tęsknoty / ku dalekiemu posyłane miastu, / gdzie bawił ojciec --- --- o zdrowie kłopoty --- --- / i dziwne lęki --- duszę targające --- / choć podróż trwała coś ze dwa miesiące. W każdym dopisek jest o mnie --- na brzeżku --- / i tam nazywasz mnie: «nasze maleństwo»... / W spojrzeniu mojem --- i w każdym uśmieszku --- / do ojca mego widzisz podobieństwo --- --- / Piszesz, że moje dziecięce gruchania / łagodzą smutek twojego rozstania... A potem listów --- już do mnie --- plik gruby: --- / pragniesz, by syn twój, co się w szkołach kształci, / nauką swoją przyczyniał ci chluby / i żeby swojem sprawowaniem dał ci / szczęście i radość... ale ja, zły chłopak, / często czyniłem prośbom twym naopak. Gdy karę za to wzięło krnąbrne chłopię/ i Bóg mu zesłał nędzę i tułaczkę, / nawet w strzeleckim ponurym okopie / całą twych listów otrzymałem paczkę... / Szły za mną listy twe w obcą krainę --- --- / Łzy w nich piekące były --- łzy matczyne... Listy te były zwięźlejsze --- niż tamte --- --- / A prócz podpisu twojego, o mamo, / miały też podpis: «N... Zensurbeamte...» / Zaś tekst niejedną był upstrzony plamą / i czasem ktoś w nich stronicę roztargał --- / ktoś, co świętości moje miał... za szpargał... Dziś kiedym z własnych doświadczeń dopiero / pojął, co znaczy kochać --- własne dzieci, / radość odczuwam dziecięcą i szczerą, / ilekroć do mnie z oddali przyleci / list twój, o matko, tchnący staroświeckiem / pięknem... list, w którym wciąż jestem twem dzieckiem, Każdy z tych listów w sercu mem rozdzwania, / myśl mą pogłębia, wiąże i uzacnia, / budzi wspomnienia i przyszłość odsłania, / krzepi mą ufność i wolę mą wzmacnia... Druhy mej doli --- życia mego świadki! / Najdroższe listy --- listy mojej matki!... 12. I. 1929