Bertrand, Aloysius Do p. Davida, snycerza posągów Napierski, Stefan Lech, Justyna Kowalska, Dorota Rawska, Aneta Choromańska, Paulina Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Poemat prozą Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://www.sbc.org.pl/dlibra/publication?id=26206 http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/bertrand-do-p-davida Lirycy francuscy, tłum. Stefan Napierski, Tom 1, Towarzystwo Wydawnicze J. Mortkowicza, Warszawa 1936 Domena publiczna - Stefan Napierski zm. 1940 2011 xml text text 2012-04-12 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/2833.jpg Singing Colors, seyed mostafa zamani@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/2833 Poezja DC.WL-P DCA 1DDF 3MN Aloysius Bertrand Do P. Davida, snycerzasnycerz --- osoba zajmująca się artystycznym rzeźbieniem w drewnie. posągów pisownia łączna / rozdzielna: napróżno > na próżno pisownia joty: sanktuarjum > sanktuarium Pieniądz, SztukaTalent pełza i zamiera, jeśli nie ma skrzydeł ze złota.(Gilbert) BógKondycja ludzka, LosNie, Bóg, rozbłysk, który pała w trójkącie symbolicznym, nie jest pismem, wyrytym na wargach wiedzy ludzkiej! MiłośćNie, miłość, uczucie naiwne i dziewicze, które przesłania oczy ze wstydu i dumy w sanktuarium serca, nie jest tą czułością czelnączelny (daw.) --- bezczelny, zuchwały., która szafuje łzami zalotności spoza szparek maski, małpującej niewinność! Sława, SzlachcicArtysta, PoetaNie, chwała, szlachectwo, którego godłami nie kupczono nigdy, nie jest pędzlem golarskim, który po cenie wyznaczonej kupuje pierwszy lepszy w dziennikarskim sklepikudziennikarski sklepik --- dziś: kiosk.! BiedaI ja modliłem się, i kochałem, i śpiewałem, biedny i cierpiący poeta! I oto na próżno serce moje przelewa się od wiary, miłości i natchnienia! Gdyż urodziłem się kalekim orlątkiem! Jajo moich przeznaczeń, bynajmniej nie chronione przez gorące skrzydliska dostatku, jest równie drążone, równie puste, jak złocony orzech Egipcjanina. Ach! człowiek, powiedz mi, jeśli wiesz, człowiek, krucha zabaweczka, skoczek, drygający na sznurkach namiętności: jestże pajacem, którego zużywa życie i wpół łamie śmierć?