Bernard, Jean-Marc De profundis Napierski, Stefan Lech, Justyna Kowalska, Dorota Rawska, Aneta Choromańska, Paulina Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://www.sbc.org.pl/dlibra/publication?id=26206 http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/bernard-de-profundis Lirycy francuscy, tłum Stefan Napierski, Tom 1, Towarzystwo Wydawnicze J. Mortkowicza, Warszawa 1936 Domena publiczna - Stefan Napierski zm. 1940 2011 xml text text 2012-05-02 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/168.jpg 151/365: Zumo del infierno, anieto2k@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/168 Poezja DCA 1DDF 3MN 6MC Jean-Marc Bernard De profundisde profundis (łac.) --- z głębokości; nawiązanie do Psalmu 130 z biblijnej Księgi Psalmów: ,,Z głębokości wołam do Ciebie, Panie". Wiersz został napisany przed śmiercią autora na froncie na początku pierwszej wojny światowej. fleksja: strasznemi > strasznymi interpunkcja - dodano przecinek: Wypłać żołd boską zapłatą, Którym glina skleja rany. Wojna, Żołnierz, Pokój, Otchłań, ModlitwaZ jamy czarnej, z rowu głębi/ Wznosimy dziurawe dłonie,/ W których bagnet krwawy płonie,/ O, Panie, jak lot gołębi! Ognia rdza, posuchy skaza/ Spaliła skronie, jak wióry;/ Zwalono na nie wichury/ Fal, płomieni i żelaza! Widzisz nas w skorupie błota,/ Uschłych, jak proch, co się kruszy.../ Lecz czyś oglądał loch duszy,/ Dojrzał podmuch, co migotamigota --- dziś popr. forma 3 os. lp cz.ter.: migoce a. migocze.? Wydrążyły nas boleści,/ Kres w majakach się oddala,/ Oto zalewa nas fala,/ Jako rozbitków bez cześcicześci --- dziś popr. forma D. lp: czci.. GróbOświeć serce, co przetrwało/ W szańcu, gdzie woda bulgoce,/ Rozedrzyj leje i noce/ Strasznymi skrami zapału! Wypłać żołd boską zapłatą,/ KtórymWypłać żołd boską zapłatą, którym glina skleja rany --- sens: wypłać żołd tym żołnierzom, którzy mają rany posklejane gliną. (W oryginale ta strofa brzmi: ,,Mais aux morts, qui ont tous été/ Couchés dans la glaise et le sable/ Donnez le repos ineffable,/ Seigneur! ils l'ont bien mérité."). glina skleja rany./ Martwym daj sen nieprzespany:/ Panie! zasłużyli na to.