Baudelaire, Charles Wyznanie M-ski, Adam [Zofia Trzeszczkowska] Sekuła, Aleksandra Trzeciak, Weronika Niedziałkowska, Marta Trzeciak, Weronika Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-wyznanie http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=18750 Karol Baudelaire, Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894 Domena publiczna - Antoni Lange (tłum.) zm. 1929 2009 xml text text 2010-03-04 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/135.jpg Flower, Singapore, yeowatzup@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/135 Poezja DCC.WL-DW 3MN Charles Baudelaire Kwiaty zła Wyznanie Wspomnienia, KobietaLuba, słodka kobieto, raz jeden, jedyny/ Ty się o ramię me wsparła,/ A w mroku duszy mojej pamięć tej godziny/ Nie starła się, nie zamarła. Noc, KsiężycMiastoPóźno już było; na kształt nowego medalu/ Pełnia podnosiła lice,/ A uroczystość nocy spływała jak fala/ Na śpiące grodu ulice. KotBiegając u ścian domów i u bram przedsieni,/ Kotów gromada swawolna,/ Z uchem na czatach, albo na kształt drogich cieni/ Towarzyszyła nam z wolna. Nagle wpośród zbliżenia, jakie wywołało/ Półświatło nocy niepewne,/ Z twych ust, z których wesele tylko zawsze brzmiało,/ Z ust, co tak dźwięczne i śpiewne, Z twych ust, tchnących radością, jak w jasne poranki/ Fanfarafanfara --- krótka melodia grana jako sygnał rozpoczęcia jakiejś uroczystości lub na czyjąś cześć. rozgłośnie brzmiąca,/ Dziwaczna nuta skargi, na kształt niespodzianki,/ Wyrwała się tęskna, drżąca. Dziecko, KalekaJak dziecina kaleka, brzydka, głupowata,/ Której się wstydzą rodzice ---/ I którą by na długo, chcąc ukryć od świata/ W ciemną zamknięto piwnicę, Biedny Aniele! nuta głosiła krzykliwa,/ Że Przemijanie, Kondycja ludzka, Vanitas, Los,,nic pewnego na świecie!/ I że egoizm ludzki jakkolwiek się skrywa,/ We wszystkim zdradzi się przecie; Iż rzemiosła piękności niewesołe dzieje,/ Że nie rozkoszne zadanie/ Tancerki, która zimna na rozkaz szaleje,/ A śmiech ma na zawołanie; Że budować na sercach jest to niedorzeczność,/ Że piękność, miłość, rozkosze/ Kruche są, że niepamięć pogrąża je w wieczność/ Jak śmiecie, zgarnąwszy w kosze". WspomnieniaAch! często, często potem myślą wyzywałem/ Tę noc, ten smutek, milczenie, ---/ I to straszne przed serca konfesjonałem/ Twe wyszeptane zwierzenie.