Baudelaire, Charles Wodotrysk M-ski, Adam [Zofia Trzeszczkowska] Sekuła, Aleksandra Trzeciak, Weronika Niedziałkowska, Marta Trzeciak, Weronika Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-wodotrysk http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=18750 Karol Baudelaire, Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894 Domena publiczna - Antoni Lange (tłum.) zm. 1929 2009 xml text text 2010-03-04 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/134.jpg 009_intimas_flores_orinon, latorre-chainmen@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/134 Poezja DCC.WL-DW 3MN Charles Baudelaire Kwiaty zła Wodotrysk WieczórBiedaczko, znużyłaś oczęta,/ Więc ich nie podnoś, moja miła,/ I leż niedbale wyciągnięta,/ Tak, jak cię rozkosz zaskoczyła./ WodaWodotrysk szemrze śród podwórza/ I dniem, i nocą nie umilka,/ On upojenie me przedłuża,/ Jakie wieczorna dała chwilka. Woda snopem tryska,/ Jak kwiatów tysiące,/ W które FebeFebe (gr. Foibe: jaśniejąca) --- imię jednej z tytanid, córki Uranosa i Gai, matki Latony. Przypisywano jej założenie wyroczni delfickiej, którą miała ofiarować Apollinowi. ciska/ Swe barwy mieniące, ---/ I w deszcz się rozpryska,/ W wielkie łzy błyszczące. Duch, Pożądanie, Tęsknota, ŁzyTak duch twój, gdy w nim rozgorzały/ Rozkosznych żądz pożary,/ W przestworza rwie się szybki, śmiały,/ Niebios go wabią czary,/ To znów roztapia się w żałości/ I spływa łzą tęsknoty/ Po niewidzialnej pochyłości,/ Aż w głębie mej istoty. Woda snopem tryska,/ Jak kwiatów tysiące,/ W które Febe ciska/ Swe barwy mieniące, ---/ I w deszcz się rozpryska,/ W wielkie łzy błyszczące. Marzenie, Noc, Tęsknota, Miłość, Woda, Księżyc, NaturaTy, którą noc tak wdziękiem stroi!/ O! słodko mi, gdy rozmarzony,/ Skłoniwszy skroń ku piersi twojej,/ Słucham wód skargi nieskończonej!/ O, błoga nocy, wodo śpiewna,/ Księżycu, drzewa, co tak drżycie:/ Ta wasza tęskność, czysta, rzewna ---/ Jest to miłości mej odbicie. Woda snopem tryska,/ Jak kwiatów tysiące,/ W które Febe ciska/ Swe barwy mieniące, ---/ I w deszcz się rozpryska,/ W wielkie łzy błyszczące.