Baudelaire, Charles Staruszki M-ski, Adam [Zofia Trzeszczkowska] Sekuła, Aleksandra Trzeciak, Weronika Niedziałkowska, Marta Trzeciak, Weronika Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-staruszki http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=18750 Karol Baudelaire, Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894 Domena publiczna - Antoni Lange (tłum.) zm. 1929 2009 xml text text 2010-03-04 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/127.jpg Flower Power, Audrey AK@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/127 Poezja DCC.WL-DW 3MN Charles Baudelaire Kwiaty zła Staruszki MiastoW labiryntach prastarych stolic, w ich odmęcie,/ Gdzie ma swój czar to nawet, co ohydne i wstrętne,/ Gnany smutnym kaprysem rad ścigam zawzięcie,/ Istoty dziwne, mimo zgrzybiałość ponętne. Starość, Kobieta, CiałoTe poczwary bezkształtne --- to niegdyś kobiety ---/ EponinaEponina --- bohaterka powieści Nędznicy Wiktora Hugo. lub LaisLais --- gr. hetera (towarzyszka), jedna z najbardziej wpływowych kobiet w staroż. Grecji.! Dziś zmięte, zgarbione.../ Kochajmy je! to jeszcze duchy --- te szkielety/ W podarte, wynoszone szmaty otulone. Czołgają się, chłostane cnotą bezlitośnie,/ Drżąc przed nadbiegających hukiem omnibusówomnibus (łac. dosł.: dla wszystkich) --- dawny środek komunikacji (XVII-XIX w.), duży, kryty pojazd konny o wielu miejscach, kursujący w miastach lub między miastami.,/ I jak relikwie tuląc u boku miłośnie,/ Woreczki, szyte w kwiaty lub w godła rebusów. Drepcą jak marionetki --- lub podobne rannym/ Zwierzętom --- wloką swoje umęczone członki,/ Lub drgają mimo woli ruchem nieustannym,/ Te przez jakiegoś biesa poruszane dzwonki. --- Oko, Wzrok, DzieckoWzrok ich, to głębia, kędykędy (daw.) --- gdzie, dokąd. nocą woda świeci./ Błyszczy --- i mimo starość jak świder przeszywa,/ W ich spojrzeniu jest boski wyraz oczu dzieci,/ W których lada błyskotka śmiech i dziw wyzywa. --- Śmierć, Starość, Dziecko, CiałoCzyście zauważyli, że trumny staruszek,/ Bywają często szczupłe jak trumna dziecięca?/ Śmierć mądra w tym zbliżeniu z całunem pieluszek/ Składa symbol dziwaczny, co jednak przynęca. --- Miasto, Cień, Odrodzenie przez gróbI gdy na tle Paryża, wielkiego mrowiska,/ Taki blady cień przemknie --- coś mi z cicha szepce,/ Iż te wątłe istoty, widmowe zjawiska/ Suną się pomalutku ku nowej kolebcekolebka --- kołyska.. Albo, patrząc na dziwnie złamane postacie,/ Rozmyślam, geometrii pracami zajęty,/ Ile się też robotnik na swoim warsztacie/ Namorduje nad formą skrzyń na one szczętyszczęty --- szczątki. ? Oko, ŁzyJak oczy --- studnie ryte przez łez miliony,/ Tygletygiel --- naczynie o kształcie zbliżonym do kubka wykonane z materiału ogniotrwałego. Służy do przeprowadzania operacji na substancjach stałych wymagających stosowania wysokiej temperatury., które stygnący metal porysował,.../ Mają czar tajemniczy i niezwyciężony/ Dla tych, kogo surowy los od dziecka chował. 2. Westalkawestalka --- w staroż. Rzymie: kapłanka strzegąca świętego ognia w świątyni Westy, bogini ogniska domowego., dawniejszego FrascatiFrascati --- miejscowość we Włoszech. ponęta;/ Kapłanka ThaliiThalia (mit. gr.) --- a. Talia, jedna z trzech Charyt: bogiń wdzięku, piękności i radości., której, --- o zmienności doli!/ Tylko nieboszczyk suflersufler --- osoba podpowiadająca aktorom tekst roli podczas przedstawień, ukryta zwykle w budce na przodzie sceny lub za kulisami. nazwisko pamięta;/ Kwiat cudny, niegdyś słynna pieszczota TivoliTivoli --- miejscowość we Włoszech, w regionie Lacjum; jeszcze w starożytności słynęła jako miejsce zamieszkania zamożnych Rzymian (tu znajduje się m.in. willa Hadriana).; Wszystkie mię upajają! Cierpienielecz śród tej biedoty,/ Są takie, co żółć mieniąc w miód, rzekły wbrew losom/ Poświęceniu --- od niego biorąc skrzydeł loty:/ ,,Hipogryfiehipogryf --- stworzenie fantastyczne; połączenie gryfa (pół orła, pół lwa) i klaczy. potężny, nieś mię ku Niebiosom!" Tę, niedola Ojczyzny ciężkim jarzmemjarzmo --- ciężar, kłopot. gniecie,/ Małżonek wylał na nią wszystkie męki piekła;/ Ta --- Madonna przez własne udręczona dziecię,/ A z óczócz (daw.) --- forma D. lm: oczu. każdej z nich cała rzeka łez wyciekła! 3. Wspomnienia, MłodośćIleż ich znam! Jak często goniłem za niemi!Muzyka/ Pamiętam jedną, która o zachodzie słońca,/ Gdy Niebo zda się krwawić rany szkarłatnymiszkarłatny --- ciemnoczerwony.,/ Na ustronnej ławeczce siadała milcząca, By posłuchać koncertu, jaki wojsko grywa/ Po ogrodach, orkiestra z trąb głównie złożona,/ Co w te złote wieczory, gdy wszystko odżywa,/ Jakąś skręskra --- dziś popr.: iskra. bohaterstwa tchnątchnąć --- wywołać w kimś. w mieszczuchów łona. Ta, z życiem jeszcze, dumna, sztywna --- z swej uboczy/ Piła chciwie rycerski śpiew marsowychmarsowy --- groźny, surowy. synów;/ Czasem jak stary orzeł otwierała oczy;/ Jej skroń z marmuru zdała się godną wawrzynówwawrzyn --- drzewo o wiecznie zielonych liściach, z których w staroż. Grecji i Rzymie robiono wieniec dla zwycięzców igrzysk, a z czasem także dla uczczenia wybitnych osiągnięć we wszelkich dziedzinach życia; laur.! 4. Kobieta, Sława, Kondycja ludzkaTak idźcie, stoiczniestoicznie (z gr. stoikós) --- stoicyzm był kierunkiem filoz. w staroż. Grecji, zakładającym, że do prawdziwego szczęścia prowadzi tylko panowanie nad sobą i obojętność wobec cierpień. Stoicznie to dziś tyle, co w sposób spokojny, opanowany., bez skarg, nieugięte,/ W pośrodku żywych stolic mętnego chaosu,/ Matki z łonem przebitym, heteryhetera (z gr. hetaíra) --- w staroż. Grecji kobieta lekkich obyczajów, często odznaczająca się kulturą i wykształceniem. lub święte,/ Których imiona niegdyś brzmiały śród rozgłosu. Przemijanie, Samotność, StarośćWy, coście były wdziękiem, coście były sławą,/ Dziś nikt was nie zna! Nieraz opójopój --- człowiek nadużywający alkoholu. rozbestwionyrozbestwiony --- bezczelny./ Swą szyderczą miłością znieważa was krwawo,/ A w ślad skacząc przedrzeźnia ulicznik spodlony. Cienie skurczone, co się wstydzicie istnienia,/ Śliznące się wzdłuż murów, zgarbione, nieśmiałe,/ Ach, dziś was nikt nie wita! (dziwne przeznaczenia!)/ Szczątki ludzkości, już dla wieczności dojrzałe! OpiekaLecz ja, który nad wami czuwam duszą tkliwą/ I wzrokiem niespokojnym chwiejne śledzę kroki,/ Jakbym był ojcem waszym, --- doświadczam --- o dziwo!/ Skrycie, bez wiedzy waszej --- radości głębokiej. --- Wspomnienia, MłodośćWidzę uczuć młodzieńczych rozkwity, uśmiechy,/ I dni dawno ubiegłych smug ciemny lub złoty,/ Przerywam serc tysiącem szałów waszych grzechy,/ A duch mój się waszymi opromienia cnoty --- Los, Przemijanie, RuinySzczęty, mózgi pokrewne, o bliski mi świecie!/ Co wieczór uroczyście żegnam was wzruszony!/ Osiemdziesięcioletnie EwyEwa --- według Biblii pierwsza kobieta, żona Adama, matka wszystkich ludzi., gdzie będziecie/ Jutro? wy, które tłoczą srogie losów szpony?