Baudelaire, Charles Pieśń jesienna M-ski, Adam [Zofia Trzeszczkowska] Sekuła, Aleksandra Trzeciak, Weronika Niedziałkowska, Marta Szczęsny, Wojciech Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-piesn-jesienna http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=18750 Karol Baudelaire, Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894 Domena publiczna - Antoni Lange (tłum.) zm. 1929 2009 xml text text 2010-03-04 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/120.jpg f l o w e r, { pranav }@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/120 Poezja DCC.WL-DW 3MN Charles Baudelaire Kwiaty zła Pieśń jesienna 1. JesieńWkrótce nas chłód ogarnie wraz z mrokiem zimowym;/ Żegnaj żywa jasności zbyt krótkiego lata!Drzewo, Dźwięk/ Słyszę już, jak w podwórzach z łoskotem grobowym/ Drzewo na bruk zrzucane posępnie kołata. ZimaI w pierś mą wniknie zima, gniew, nienawiść wściekła,/ Dreszcz, groza, przymus, pracę czyniący niemiłą,Słońce, Piekło, Serce/ I jak słońce, gdy zajdzie w biegunowe piekła,/ Serce me będzie tylko zmarzłą, krasnąkrasny --- czerwony. bryłą. DźwiękI drżę za każdą więziąwięź --- tu: wiązka., co o bruk uderza;/ Stuk głuchy jak klecących rusztowanie młotów.Ruiny/ Umysł mój jest jak w gruzy padająca wieża/ Pod ciosami taranu nieustannych grzmotów. I pod dźwięk tych łoskotów monotonnych piesieńpiesień (rusycyzm) --- popr. D. lm: pieśni.,/ Boję, iż się gdzieś trumna zabija z pośpiechem.../ Dla kogo? Wczoraj było lato; dzisiaj jesień!/ A stuk ten dzwoni odjazd tajemniczym echem. 2. Oko, Miłość, SłońceKobieta, Mężczyzna, KochanekLubię ócz twych podłużnych zielonawe błyski,/ Miła ma, lecz dziś żółć mi wszystko truje, pali;/ Dziś oddałbym ognisko, alkowęalkowa (daw.) --- sypialnia. , uściski,/ Miłość twą za błysk słońca skrzący na mórz fali. Serce, Jesień, Słońce, MiłośćA jednak, czułe serce, kochaj mnie; bądź matką,/ Nawet gdy cię niewdzięczność, gdy złość ma ugodzi;Grób/ Kochanko, siostro, miej tę słodycz nikłą, rzadką/ Świetnej jesieni albo słońca, gdy zachodzi. Nie na długo! Grób czeka, grób chciwie ziejący!/ Pozwól mi złożyć skronie na kolana twoje;/ Niech po upałach lata i ogniach płaczący/ Słodkim, żółtawym blaskiem jesieni się poję.