Baudelaire, Charles Moesta et errabunda M-ski, Adam Sekuła, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Dąbek, Katarzyna Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-moesta-et-errabunda http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=18750 Karol Baudelaire, Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894 Domena publiczna -Antoni Lange (tłum.) zm. 1929 2000 xml text text 2010-03-04 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/109.jpg Flowers with Macro Mode on Lumix TZ5, JefferyTurner@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/109 Poezja DCC.WL-DW 3MN Charles Baudelaire Kwiaty zła Moesta et errabundamoesta et errabunda (łac.) --- smutna i błądząca. Podróż, Ucieczka, MiastoMów, dziewczę, czy twe serce niekiedy ulata/ Z czarnego oceanu zepsutej stolicy/ Na inny, który świetność obleka bogata?/ Modry, jasny, głęboki, podobny dziewicy?/ Mów, dziewczę, czy twe serce niekiedy ulata? Morze, szerokie morze, ukój nasze znoje!/ Jaki szatan, chrapliwa śpiewaczko --- otchłani,/ Której jak organ wtórzą gniewnych wichrów roje, ---/ Dał ci tę wzniosłą rolę kołyszącej niani?/ Morze, rozległe morze, ukój nasze znoje. Ach, unieś mię, wagonie! porwij mię, fregato!/ Łzy, SerceW dal! w dal! Tutaj z łez naszych tworzą się bagniska,/ A serce, smutne nie raz --- nieprawdaż, Agato?/ Szepcze: precz stąd, gdzie wyrzut, zbrodnia, gdzie ból ściska!/ Ach, unieś mię wagonie! porwij mię fregato! Raj, TęsknotaJak wy daleko, raje wonne i pogodne,/ Gdzie radość, miłość kwitną pod jasnym błękitem,/ Gdzie wszystko, co się kocha, jest kochania godne,/ Gdzie w czystą rozkosz serce nurza się z zachwytem!/ Jak wy daleko, raje wonne i pogodne! Dzieciństwo, MiłośćO! miłości dziecinnych raju umajony!/ Skoki, śpiewy, całunki i kwiecia równiankirównianka --- wianek.,/ I tętniące zza wzgórzy dźwięczne skrzypiec tony,/ I wieczorne po gajach wesołe hulanki, ---/ Ty, miłości dziecinnych raju umajony! Wiosna, Młodość, TęsknotaPełny uciech przelotnych, czysty raju wiosny,/ Czyś ty już dalszy od nas, niż Indie i Chiny?/ Czy może cię przywołać jeszcze krzyk żałosny?/ Czy mógłby cię ożywić srebrny głos dziewczyny, ---/ Niewinny, pełny uciech raju naszej wiosny?