Baudelaire, Charles Maska Lange, Antoni Sekuła, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-maska http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=18750 Karol Baudelaire, Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894 Domena publiczna - Antoni Lange (tłum.) zm. 1929 1938 xml text text 2010-03-04 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/108.jpg pink flower macro, ~suchitra~@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/108 Poezja DCC.WL-DW 3MN Charles Baudelaire Kwiaty zła Maska (Posąg alegoryczny w guście Odrodzenia) Do Ernesta Christophe'aChristophe, Ernest (1827--1892) --- fr. rzeźbiarz, przyjaciel Baudelaire'a; autor wystawionego w 1859 alegorycznego gipsowego posągu Komedia ludzka, przedstawiającego kobietę z maską; po ukazaniu się wiersza Baudelaire'a rzeźbiarz nadał jej marmurowej wersji, wystawionej w 1876, tytuł Maska., rzeźbiarza. Spójrzmy na to przecudne arcydzieło włoskie!/ Kobieta, Ciało, UrodaW muskularnego ciała falowaniu równym/ Rozkwita Wdzięk i Siła --- te dwie siostry boskie ---/ Ta kobieta z marmuru jest dziełem cudownym!/ Tak potężne i wiotkie są ciała jej zgięcia,/ Że mogłaby na łożu królować wspaniałym/ I być istną rozkoszą biskupa lub księcia! Pozory, Maska, KłamstwoSpójrz na te słodkie usta z lubieżnie zuchwałym/ Uśmiechem, gdzie się próżność zda łączyć z ekstazą!/ Spójrz na to oko chytre --- pół drwiące --- pół smętne ---/ Na tę twarz delikatną, osłoniętą gazą,/ Twarz, co, zda się, z tryumfem mówi te namiętne/ Słowa: Rozkosz mię wzywa, a miłość mię wieńczy!/ Istotę, co ma taki majestat nad czołem,/ Spójrz, jakim miękkim czarem ta słodycz jej wdzięczy!/ Zbliżmy się --- stańmy z boku --- otoczmy ją kołem! O bluźnierstwo! O sztuko fatalnej osnowy!/ Postać, którą tak boża upiękniła łaska,/ U góry się zakończa jak potwór dwugłowy./ Ach, spójrz, wszak to zasłona tylko --- tylko maska ---/ Ta twarz, co wargi w uśmiech czarowny ubiera;/ A tam --- spójrz --- pomarszczona w upiorowe znamię ---/ Oto głowa istotna --- oto twarz jej szczera ---/ Tyłem zwrócona do tej twarzy, która kłamie! Kobieta, Łzy, Rozpacz, Kondycja ludzkaBiedna, piękna istoto! Te wspaniałe zdroje/ Tych łez --- do mojej duszy płyną skołatanej;/ Twoje kłamstwo upaja mnie, a serce moje/ U źródeł twej Boleści --- leczy swoje rany. --- Lecz czemuż ona płacze? Piękność doskonała,/ U której stóp ród ludzki ległby zwyciężony.../ Jakiż ból gryzie wnętrze jej białego ciała? --- Ona płacze, że żyła. Zrozumiej, szalony!/ I płacze, że żyć będzie. LosAle płacz ją dusi/ Najgoręcej (aż z płaczu drży od stóp do głowy)/ Przeto, że jeszcze jutro musi żyć. Żyć musi/ Jutro --- pojutrze --- wiecznie. Los nasz jednakowy.