Baudelaire, Charles Latarnie M-ski, Adam Sekuła, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Lech, Justyna Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-latarnie http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=18750 Karol Baudelaire, Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894 Domena publiczna - Antoni Lange (tłum.) zm. 1929 2000 xml text text 2010-03-04 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/104.jpg flower, chippycc@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/104 Poezja DCC.WL-DW 3MN Charles Baudelaire Kwiaty zła Latarnie SztukaRubensRubens, Peter Paul (1577--1640) --- malarz flamandzki, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli baroku. --- ogród lenistwa, rzeka zapomnienia,/ Puch ciał świeżych, od których miłość stroni z dala,/ Lecz gdzie życie wciąż kipi pełne ruchu, wrzenia,/ Jak powietrze pod niebem, jako w morzu fala./ Da VinciDa Vinci, Leonardo (1452--1519) --- wł. malarz, a także architekt, filozof, poeta i wynalazca; najwybitniejszy przedstawiciel renesansu. --- duch jak głębia ciemnego zwierciadła,/ W którym anioły śliczne, z uśmiechy słodkimiz uśmiechy słodkimi --- dziś popr.: z uśmiechami słodkimi.,/ Tajemnicą okryte wstają jak widziadła/ W kraju zamkniętym lody i jodłyzamkniętym lody i jodły --- dziś popr.: zamkniętym lodami i jodłami. smukłymi./ RembrandtRembrandt, Harmenszoon van Rijn (1606--1669) --- holenderski malarz, rysownik i grafik. --- pełen stłumionych gwarów szpital smutny,/ Gdzie tylko krzyż wyciąga ramiona olbrzymie,/ Gdzie się z brudów modlitwa i płacz rwie pokutny,/ I czarem z nagła przemknie błysk słaby, jak w zimie./ BuonarottiBuonarotti, właśc. Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni, zw. Michałem Aniołem (1475--1564) --- wł. malarz, rzeźbiarz, poeta i architekt epoki renesansu. --- otchłań, gdzie jawią się oku/ Herkule i Chrystusy, i sztywne jak struny/ Potężnych widm postacie powstające w mroku,/ Które, prostując palce, drą swoje całuny;/ Wściekłości zapaśników, faunowe bezwstydy/ Tyś oddał, z dumnym sercem wyżółkły szkielecie,/ Wielki odkrywco piękna śród nędz i ohydy,/ Mocarzu galerników, tęskliwy PugeciePuget, Pierre (1620--1694) --- fr. rzeźbiarz, malarz i architekt barokowy; twórca rzeźb religijnych, mitologicznych i historycznych, portrecista; jego styl cechował naturalizm i dynamika formy. !/ WatteauWatteau, Jean Antoine (1684--1721) --- fr. malarz i rysownik; kolorysta, przedstawiciel rokoka. --- karnawał, kędy krocie serc szlachetnych,/ Płomieniąc się, unoszą motylimi loty,/ Tłum ozdób lekkich, świeżych, co przy ogniach świetnych/ Pająków --- tchną w balowy wir szału zawroty./ GoyaGoya, właśc. Francisco José Goya y Lucientes (1746--1828) --- malarz nadworny królów Hiszpanii: Karola III Burbona, Karola IV Burbona i Ferdynanda VII Burbona; nasycał styl klasycyzmu barokową ekspresją. --- zmora, --- świat ciemny, gdzie wiedźmy trup dziecka/ Warzą pośród sabatów, gdzie u luster baby,/ A pończoszki --- dziew rzesza naga i zdradziecka/ Tak wdziewa, by szatanów skusiły powaby;/ DelacroixDelacroix, Ferdinand Victor Eugène (1798--1863) --- fr. malarz, sztandarowy przedstawiciel romantyzmu; jego malarstwo pozostawało pod silnym wpływem Rubensa. --- przez piekieł opętany mary,/ Staw krwi pośród zielonych wiecznie sosen cienia,/ Kędy pod niebem chmurnym dziwaczne fanfary/ Muzyka, DźwiękPłyną, jakby WeberaWeber, Carl Maria (1786--1826) --- niem. kompozytor, przedstawiciel wczesnego romantyzmu. tłumione westchnienia:/ Te przekleństwa, bluźnierstwa, te skargi, zachwyty,/ Te krzyki i łzy rzewne, i hymny weselne,/ To przez sto labiryntów głos echem odbity,/ Opium boskie, co serca upaja śmiertelne;/ To hasło, przekazane przez legiony straży,/ To rozkaz, przez tysiączne tuby powtarzany,/ Majak, co się ze szczytu wież tysiąca żarzy,/ Sygnał w puszczy zbłąkanym myśliwcom podany./ Łzy, Kondycja ludzka, BógBo, zaprawdę, najlepsze godności swej, Panie,/ Świadectwo, jakie ludzkość składa tobie, Bogu,/ Jest to wrzące, przeciągłe z wieków w wieki łkanie,/ Co aż tam u wieczności twej zamiera progu!