Baudelaire, Charles Hymn do piękna M-ski, Adam Sekuła, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Lech, Justyna Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-hymn-do-piekna http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=18750 Karol Baudelaire, Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894 Domena publiczna - Antoni Lange (tłum.) zm. 1929 2000 xml text text 2010-03-04 polPoezja DCC.WL-DW 3MN https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6522.jpg Spódnica w pawie, Aubrey Beardsley (1872–1898), domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6522/ Charles Baudelaire Kwiaty zła Hymn do piękna Piękno, Niebo, PiekłoCzy znijdziesz z niebios, czyli otchłań cię wyzieje,/ Wzrok, OkoPiękności, wzrok twój boski i piekielny razem/ Dobrodziejstwa i zbrodnie bez wyboru sieje ---/ I w tym działania wina jest wiernym obrazemi w tym działania wina jest wiernym obrazem --- i w tym jest wiernym obrazem działania wina../ W twym oku zachód słońca i zórz łuny gorągoreć a. gorzeć (daw.) -- płonąć, palić się.,/ ZapachRozlewasz wkoło wonie jak wieczór burzliwy:/ Twe całusy napojem, usta są amforą,/ Przez nie dziecko jest mężem, mąż słabnie tchórzliwy./ Czyś rodem z czarnych piekieł, czy z krain jutrzenki?/ LosJak pies, za twoją szatą idzie Przeznaczenie;/ Radość i klęski na traf lecą z twojej ręki./ I bezodpowiedzialnie rządzi twe skinienie./ KlejnotPo trupach, z których szydzisz, stawiasz swoje kroki,/ Groza nie najmniej wdzięcznym jest z twoich klejnotów,/ A mord między najdroższe twe wliczon breloki/ Na wzdętym dumą łonie pobrzękiwać gotów./ Kondycja ludzka, Obraz świataJednodniowy gość ziemi --- śmiertelnik olśniony ---/ Płonie w twych żarach, mówiąc: «Świeć się ogniu jasny!»/ Nad drogim ciałem w dreszczach miłości schylony,/ Jest on jak konający, co kopie grób własny./ Co mi --- czy nieb czy piekieł wydała się sfera ---/ Cherubie prosty, szczery, a grozą owiany!/ Gdy twój wzrok, uśmiech, noga przede mną otwiera/ Kraje nieskończoności błogiej a nieznanej?/ Cóż --- żeś Bóg, Szatan, Anioł czy syrena zwodna,/ Ty --- pieśni, blasku, woni, ty --- z aksamitnymi/ Oczyma wróżko, pani jedynie czci godna,/ Gdy czynisz świat mniej wstrętnym, chwile mniej ciężkimi?