Baudelaire, Charles Głos M-ski, Adam Sekuła, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Lech, Justyna Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-glos http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=18750 Karol Baudelaire, Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894 Domena publiczna - Antoni Lange (tłum.) zm. 1929 2000 xml text text 2010-03-04 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/97.jpg Pink Flowers, janoma.cl@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/97 Poezja DCC.WL-DW 3MN Charles Baudelaire Kwiaty zła Głos Dzieciństwo, KsiążkaKolebka moja stała gdzieś u drzwi biblioteki:/ BabeluBabel --- nazwa wieży z biblijnej opowieści (Rdz 11,1-9); podczas wznoszenia wieży Babel Bóg pomieszał budowniczym języki, dzieląc w ten sposób ludzi na różne narody, a zarazem udaremniając im zjednoczenie się i zbuntowanie przeciw jego potędze., gdzie baśń, romans --- śród mądrych ksiąg ogromu,/ Mieszały się --- a z nimi w pyle Rzymiany, Greki;/ Ja sam nie byłem wyższy od porządnego tomu./ Pokusa, Rozkosz, MarzenieI słyszałem dwa głosy. Stanowczy a układny/ Szeptał jeden: «Ta ziemia --- to wyrób cukierniczy;/ Mogę (wówczas w rozkoszy nie spotkasz tamy żadnej)/ Dać ci apetyt równy powabom tych słodyczy»./ A drugi: Życie snem, Marzenie, Choroba, Los«O, pójdź ze mną błądzić po marzeń drogach,/ Za krańce możebności, w dal, poza światy znane!»/ Głos ten śpiewał jak wicher szumiący po rozłogach,/ Jak widmo nieokreślne, nie wiedzieć skąd przywiane,/ Co słodko pieści ucho, a jednak trwoży sobą./ «Jam gotów, głosie luby!» rzekłem --- i od tej pory,/ Czuję to, co --- niestety! --- można zwać mą chorobą,/ Fatalnością mych losów. Odtąd poza pozory/ Ogromu wszechstworzenia, w czarnej otchłani głębi,/ Ja, ofiara dręczona przez jasnowidztwa harpieharpie (mit. gr.) --- personifikacje destrukcyjnej siły wiatru, siostry Iris (bogini tęczy), córki Taumasa (bóstwa odpowiedzialnego za cuda przyrodnicze) i okeanidy Elektry; w późnych (również już średniowiecznych) przedstawieniach utrwalił się ich obraz na podobieństwo syren: jako drapieżnych ptaków o kobiecych głowach; trzy siostry-harpie: Aello (,,Wichrowa"), Kelajno (,,Czarna"; a. Podarge: ,,Prędkonoga") i Ocypete (,,Szybka w Locie") mieszkały na wyspie Strofades; zajmowały się też dręczeniem złoczyńców w Tartarze; były złośliwe i brutalne; Zeus ukarał króla Tracji, Fineusa, który nadużywał zdaniem Gromowładnego swego daru jasnowidzenia, umieszczając go na wyspie, gdzie harpie uniemożliwiały skazańcowi pożywienie się: wyrywały mu pokarm z rąk i zanieczyszczały jedzenie; Fineusa oswobodził Jazon i Argonauci.,/ Odróżniam tysiąc dziwnych światów, co się w mgle kłębi,/ I wlokę z sobą żmiję, która mi stopy szarpie/ I podobny prorokom, jak ongi ci tułacze,/ Ukochałem tak czule głąb morską i pustynię;/ Śmieję się śród żałoby, przy ucztach świetnych płaczę,/ I znajduję smak zdrowy w najbardziej gorzkim winie;/ Sen, Marzenie, Piękno, MędrzecCzęsto spełnione faktafakta --- dziś popr. forma M.,B. lm: fakty. uważam za złudzenia,/ Lub okiem tonę w niebie, gdy grunt spod stóp się wali./ Lecz głos szepce z pociechą: «Zachowaj twe marzenia;/ Piękności snów szaleńczych mędrcowie nie zaznali!»