Baudelaire, Charles Do Malabarki M-ski, Adam Sekuła, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Dąbek, Katarzyna Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-do-malabarki http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=18750 Karol Baudelaire, Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894 Domena publiczna - Antoni Lange (tłum.) zm. 1929 2000 xml text text 2010-03-04 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/92.jpg Flower Macro., harmonica pete@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/92 Poezja DCC.WL-DW 3MN Charles Baudelaire Kwiaty zła Do MalabarkiMalabarka --- mieszkanka Malabaru, regionu w płd. Indiach, obejmującego wybrzeże i rozciągające się wgłąb lądu obszary lasów tropikalnych; daw. księstwo pod panowaniem brytyjskim. Kobieta, NaturaZ drobną nóżką i rączką dałać przyrodadałać przyroda --- dała ci przyroda. szczodra/ Na zawiść najpiękniejszym białym szerokie biodra;/ Myślącemu artyście drogi twój kształt uroczy;/ Czarniejsze nad twe ciało twe aksamitne oczy./ W błękitów, w słońca kraju, kędy cię twój Bóg stworzył,/ Twój los --- zapalać fajkę, którą pan w usta włożył,/ Dostarczać świeżej wody, wonności lać do czary,/ Rój natrętnych komarów wypłaszać spod kotary,/ A gdy pod tchnieniem ranka westchną jaworów lasy,/ Zakupywać na rynku banany, ananasy./ Dokąd chcesz, bosą nóżką, błąkasz się dzień calutki/ Nucąc z cicha nieznanych, starych piosenek zwrótki;/ SenA gdy wieczór nadejdzie w purpury swej szkarłacie,/ Na spoczynek twe ciało złożysz na miękkiej macie,/ I zaroją się żywo w snach twych kolibry liczne,/ W snach, co jak ty kwitnące i jak ty będą śliczne!/ Kobieta, Miasto, Prostytutka, UpadekCzemuż cię, dziecię szczęścia, ku Francyi myśl unosi,/ Krainie przeludnionej, gdzie boleść żniwo kosi?/ Po co szorstkim żeglarzom zawierzać na niepewne/ I drzewom twej Ojczyzny słać pożegnanie rzewne?/ Ty, ledwie przyodziana muślinu lekką tkanką,/ Tam pod śniegiem i gradem skostniałabyś, wygnanko./ Jakbyś opłakiwała twój spokój i swobodę,/ Gdyby, twardym gorsetem ścisnąwszy łono młode ---/ Przyszłoć o chleb wieczorny żebraćprzyszłoć (...) żebrać --- przyszło ci żebrać. w tym naszym bagnie,/ Sprzedając woń twych wdzięków każdemu, kto zapragnie,/ I ścigać w zamyśleniu przez brudną mętów przesłonę/ Nieobecnych kokosów widziadła rozproszone!