Baudelaire, Charles Zagubienie aureoli Napierski, Stefan Kowalska, Dorota Lech, Justyna Niedziałkowska, Marta Rawska, Aneta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zagubienie-aureoli http://www.sbc.org.pl/dlibra/publication?id=26206 Lirycy francuscy, tłum. Stefan Napierski, tom I, wyd. skł. gł. Towarzystwo Wydawnicze J. Mortkowicza, Wraszawa 1936 Domena publiczna - Stefan Napierski zm. 1940 2011 xml text text 2012-05-09 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/150.jpg Flowers outside The Bake Shop, Girdwood, AK, Alaskan Dude@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/150 Poezja DCA 1DDF 3MN Charles Baudelaire Zagubienie aureoli pisownia łączna / rozdzielna: dopieroco > dopiero co; pozatem > poza tym; kogobądź > kogo bądź pisownia wielką literą w zdaniu: ty > Ty (czy być może? Ty tutaj, mój miły?) fleksja: kwintesencyj > kwintesencji; jakiem > jakim itp. Anioł, Poeta--- Eh! czy być może? Ty tutaj, mój miły? Ty, w tej knajpce podejrzanej! Ty, pijak kwintesencji! Ty, pożeracz ambrozji! Zaprawdę, wielce jestem zaskoczony! --- Drogi mój, znasz przerażenie, jakim napawają mnie konie i pojazdy. Dopiero co, kiedym przechodził w poprzek bulwaru, zadyszany od pośpiechu, i gdym podskakiwał po błocie, na przełaj tego chaosu ruchomego, gdzie śmierć zewsząd gna galopem, aureola moja, w nagłym poruszeniu, ześlizgnęła się z głowy w rozbryzgane plugastwo szutrowanejszutrowana jezdnia --- droga wysypana szutrem, tj. drobno kruszonymi odłamkami skał. jezdni. Nie miałem odwagi podjąć jej. Osądziłem, iż mniej przykre będzie zagubić moje godło, niźli dopuścić do połamania mych kości. A poza tym, rzekłem sobie, nieszczęście także zda się na coś. Mogę obecnie przechadzać się incognito, spełniać niskie uczynki, wmieszać się w pospólstwo, jak zwyczajni śmiertelnicy. I otóż masz mnie, najzupełniej, jak widzisz, podobnego tobie! --- Powinieneś przynajmniej ogłosić o stracie tej aureoli, lub ku jej odnalezieniu zawezwać pomocy komisarza! --- Dalibóg! nie. Czuję się wybornie. Ty jeden, jeden ty mnie rozpoznałeś. Skądinąd nudzi mnie godność. Wreszcie myślę z uciechą, że któryś ze złych poetów podniesie ją i czelnie ozdobi nią czoło. Uszczęśliwić kogo bądź, cóż za radość! a zwłaszcza poczciwca, który pobudzi mnie do śmiechu! Pomyśl o X, lub o Z! Ha ha! jakież to będzie zabawne!